Hitz egidazu maitasunaz

Hotz egiten du, hotz naiz, hotzikarak sumatzen ditut egunkaria irekitzen dudan bakoitzean. Berri onik ez dator Zelai Ondoko mugaz bestaldetik, eta eraso, mehatxu eta irain ofizialak eguneroko ogia (eguneroko egia?) bihurtu zaizkigun honetan inoiz baino gehiago sumatzen dut gertukoen epeltasunaren beharra: sukaldean irribarrez dagoen kokoarena; pelikula zaharrek simulatzen duten fikzio goxoarena; eta noski, lo aurreko instanteetan azken irribarrea eragiten didan horrena.

Juliette Grécok abesten duen moduan, “Il est si doux, mon cher trésor, d'être un peu fou”. Bera ere ederra da, apur bat eroa, EROa, goxoa, koadro guztietako azken pintzelada; Berlinen Penelope, Itaka urrunean zain; Euskal Herrian On Kixote, amets erraldoiekin borrokan, Goetheren Faustora iritsi gabe; lorik gabeko 1001 gauetan, Sherezade; olerkitan, Jon Mirande edo Oscar Wilden figurarik perbertsuena; kanpotik, J.D. Salingerren zekale arteko harrapakaria; barrutik, Benedetti edo Galeanoren ipuinetako mutiko ameslaria; laguntasunean, Juan Ramón Jiménezen Platero astotxo fidela; eta maitasunean... oraindik ez dakit García Márquezen zein pertsonaiarekin konparatu.

Parlez-moi d'amour...