Samstag Express

Ulertzen hasteaz

2011-10-29T03:42:00.001-07:00

2011ko urrian Emaraun aldizkarian argitaratua.

Denbora asko pasatu da familiako lehenengo Osoko Bilkura hartatik, gurasoek antisorgailuak zer ziren azaltzeko mahai ingurura deitu gintuztenetik. Olentzerorena jakin eta gutxira izango zen; gurasoek entsegatuta zeukaten, baina urduritasunez, dena erdi-gaizki azaldu ziguten. Guk, ezer ulertu ez, eta badaezpada galdera gehiago ez egitea erabaki genuen. Pleno hartako oroitzapen lausoarekin eta amaren oharpenekin - “Ez sartu inoren kotxean!” - abiatu ginen gure nortasuna eraikitzeko bidean. Nahiko tresna gutxirekin eta bakarrik, ikusten duzuen bezala.

Gu bakarrik mundu osoaren aurrean, helduleku sendoegirik gabe. Sexualitatea, hilekoa, beldurrak... denak arazo pertsonalak zirela pentsatzera ere iritsi ginen. Hamaika-hamabi urterekin masturbatzen zen neska bakarra geu ginela iruditzen zitzaigun: ezinezkoa zirudien gelako neska pinpirin haiek guztiak ere horretan aritzea.

Azkenean, eredu sano samar bat eduki ezean, telebistan eta orduan irakurtzen genituen Bravo aldizkarietan orientatu behar norbere esperantza eta perspektibak: hortik ikasi genuen mutila topatzea prozesu luze eta arautu baten azken helburua zela, eta urrats bakoitza, ondo eman beharrekoa.

Hamahiru urterekin inguruko mutilak telebistakoen antzekoak izan zitezen saiatzen ginen, eta gure irudimenetik aurrera, geldirik egoten ginen, printzesen gisan, Egan-ek Behin batian Loiolan jotzean nork edo nork dantza egiteko eskatuko zain. Esan gabe doa inork ez zigula eskatzen.

Hamalau urterekin oraindik inori musurik eman gabe geundelako kezkatu ginen; hamasei urte betetzerako egin beharko genuen, ba, larrutan! Eta hamabostekin, egindako ahalegin guztien sari gisa behingoz mutil perfektua lortutakoan (edo, hura lortu ezean, hurrengo onena) ohartu ginen harremana ez zela espero bezalakoa: kostatu zitzaigun ulertzea dramek eta zeloek ez zutela maitasunik adierazten, eta sakrifizioek ez dakartela saririk trukean.

Lagunekin gaiaz hitz egiten hasi arte, egia absolututzat geneuzkan uste ustel asko. Eta berandu hasi ginen hitz egiten, bai horixe. Lehenengo aitzakia Sexo en Nueva York-ek eman zigun: telesail harekin ikasi genuen neskok ere iniziatiba har dezakegula ondo pasatzerakoan, eta egin nahi dituzun gauza mordoa geldituko direla egin gabe beti kanpora begira bazaude. Ados, edertasun eredua ez zigun gehiegi aldatu (ezta pantojismoa ere), baina behintzat jostailu sexualak zer diren iradoki zigun (Samanthak erabiltzen zuen zabu haren bila nabil oraindik). Eta, batez ere, masturbazioaz hitz egiten hasi ginen horren ondoren.

Pixkanaka, ohartu ginen zergatik gustatzen zaigun gure gorputzaz hitz egitea, eta zergatik ez aitakeriaz tratatzen gaituztenean, printzesa izatearen aitzakian. Maitasunak gu deskubritu zain geundela egindako txorakeriez hitz egiten hastean ohartu ginen denok geundela mutil berberaren zain, eta inori ez zitzaiola ondo atera. Erasoak ulertzen hastean ikusi genuen amak kasurik okerrenerako bakarrik prestatu gintuela. Eta apurka ohartu ginen lagun arteko harremanak ere izan daitezkeela intimoak, edozein pertsonarekin berdin gozatu dezakegula, harremanak ez direlako klausula itxidun kontratuak.

Neskon artean elkartzeak ekarri zizkigun errebelazio handienak: arazoak erdibitu eta ilusioak bikoiztu egiten baitira konpartitzen ditugunean.

Puten martxa

2011-06-23T06:09:00.000-07:00

Puta hitza ahoskatzea kosta egiten da, ezta? Badaezpada ere, prostituta, txukunago gelditzen da. Puta hitzari diogun fobiak ere erakusten du, nolabait, ofizioaren izaera: hobe ezkutuan mantendu, inork ez baitu ezer jakin nahi jarduera zikin (!?!) horrekin.
Hori dena, sexu langileetaz ari garenean, noski. Bestela, ez zaigu gehiegi kostatzen norbaitetaz puta dela esatea: nahikoa norberak baino gehiago ligatzea, apellido hori jartzeko. Eta, puta ez bazara ere, argi! Agian sosa izango zara, edo lehorra... adjektibo peioratiborik gabe bizi daitezkeen emakume-mota perfektuen espektrua oso estua da.
Urtarrila hasieran, Kanadako poliziaburu batek ere bota zuen ederra: hobe luketela emakumeek putak bezala ez jantzi, indarkeria sexistaren biktima ez izateko.
Tira, ez gara sartuko esaldi genial horrekin; gauza jakina da indarkeria sexista probokatua baino ez dela, eta gizonezkoak kontrolatu ezinezko izaki basatiak direla, eta neska batek arropa probokatzailea janzten badu, beti jazten duela gizonezkoei arreta emateko... klaro, klaro.
Kontua da, horri erantzuteko, manifestazio bat antolatu zutela apirilaren 3an, Torontoko parke batean: Puten Martxa deitu zioten (Slut modu gehiagotara ere itzuli daitekeen arren), emakumeok geure itxura, gogo eta jarreren jabe garela aldarrikatzeko. Eta, noski, neska mordoa joan ziren putaz jantzita.
Orduz geroztik munduari bira ematen ari da SlutWalka: Australian, AEBetan, Brasilen, Herbehereetan, Dinamarkan, Erresuma Batuan eta Eskozian egin dituzte manifestazioak, besteak beste.
Asteburu honetan Portugalen, Zeelanda Berrian, Indian eta Mexikon irtengo dira kalera, eta udan Hego Korean, Finlandian, Irlandan eta Alemanian dira protesta egitekoak.

Euskal Herrian ere puta asko gaude. Noizko Slutwalk bat hemen?

"Jainkoa kapitalista da"

2011-06-02T02:52:00.001-07:00

Eguneroko istorio arrunt horietako bat...

Goizeko zortziak eta 32.
Unibertsitateko kafetegian, kafesnearen zain.
Denok ixilik, Radio Euskadi izan ezik:
-Hoy, sol y más sol.
Barrako zerbitzariak:
- Joder con el sol! Ya nos va a joder otro día trabajando!
Ondoan, uniko obretako langileak:
- Pero qué te creías pues? Que el sol sale los fines de semana? El sol no sale para los pobres!
Eta tabernariak:
- Ya decía yo, que Dios era capitalista...

Doako zirkua Zarautzen

2011-05-19T02:59:00.000-07:00

Zarauzko alkategaien mahai-ingurura joan nintzen atzo. Ezer jan gabe, badaezpada. Ikuskizuna doan eskaini zuten, melodrama absurdo eta makabro samarra, nire ustetan. Hasieran, pailazoz pailazo, zirku ederra osatu zuten bakoitza bere muskulitoak erakusten. Amaierarako, zirku erromatar bat baino ez zen hura: gaiak haragi zatiak ziren piztia amorratuen artean, denak erasorako irrikitan. Errepasoa egingo dut, eskuinetik ezkerrera, edo ezkerretik eskuinera, jada ez baitakit zer dagoen non nire aldetik begiratuta.

Bakoitzak bere kartak jokatu ditu. EAJ eta PSE-EEk Primo Zumosolen jokerra atera zuten behin eta berriz: Diputazioa batak, Eusko Jaurlaritza besteak. Imanol Lasak argi samar utzi zuen nondik jo nahi duen; bi ordutan gehien errepikatutako hitza ziurrenik “dirua” izango da. Dirua planak onartzeko, dirua berdintasuna sustatzeko, dirua, dirua, dirua... eta, dirua eta enpresak dauden lekuan, zertarako hezi gizartea balio apal eta humanoagoetan?

PSE-EEko zinegotziaz esanda dago gehientsuena; edo esan zuten aretoko txistuek. Amorrutik eta paranoiatik eraiki nahi badu udala, ederra daukagu; udal kontuetan gizarte gaietan bezain lotura inkoherenteak egiten baditu, laster gara euskarazko ezer gabe (badaezpada ere, ez ote dituen hizkuntzak behar baino sarraski gehiago bultzatuko).

Nik eskatuko nuke, dena den, hurrengo udala edozein izanda ere, gorde dezatela aurrekontuaren partida bat zinegotzi honen buruko osasuna aztertzeko, ikusteko ea egoera horretan benetan politikagintzan jarduteko moduan dagoen.

PPkoa lasai ikusi nuen, eta baditu lasai egoteko arrazoiak: botoak irabazteko aukerak zerotik oso gertu daude. Bere zorterako, galtzeko ere ez ditu boto-emaile asko. Beraz, bota ditzala lasai Ikastolen aurkako iritziak (hori bai, “nahi gabe”, ondo disimulatuta). Bide batez, kuriosoa iruditu zait nola Zarautzen espazioa eskatu baino ez duten egiten, “denen inklusioaz” hitz eginez, eta Madrilen jota euren erreinua zabaltzeko lanetan diharduten, besteak ahal beste zapalduz. Hemen, badaezpada ere, apal-apal.

Xelebreen, Hamaikabatekoa. Ahots dardartiak eta buru soil xamarretik behera zetozkion izerdi-tantek salatzen zuten ez zegoela batere, batere eroso. Eta egoteko moduan! Lan zaila izan behar du zure alderdiak aurreko agintaldian egindako okerrak justifikatu behar izatea: guztiz logikoa izaten da halakoetan norbere eskuak garbitu, alderdiaren errepresentante zarela ahaztu eta beste zinegotziei esatea: “Aizue, baina ni ez naiz egon aurreko udalean, zuek egon zarete!”. Irriak irri, azken zati horretan arrazoia eta dena zeukan: besteak bazeuden lehendik ere.

Txukunen Andoni Ibarguren ikusi nuen, Aralarrekoa. Tira, gauza jakina da politikari baten diskurtsoan garrantzi gehiago ematen zaiola gauzak nola esaten dituen, zer esaten duen baino (normalean NOLA horrek ZER-a disimulatzea komeni zaie, ZER-a ez baita izaten herritarrek entzun nahi dutena): hor daukagu Lasa azkar eta seguru hitz egiten (egon zitekeen igual-igual erosketen zerrenda errepasatzen, inpresio bera emango luke), zenbakiekin harrotuz (zenbakiek, ene ustetan, ezer gutxi adierazten dute, baina ez al da ondo gelditzen herritar ezjakinon aurrean? “Joño, honek badaki”).

Ba, Ibarguren argi aritu zen, epel eta azalean, noski, baina behintzat eroso zegoela sumatzen zen. Soilik, baten batek azalduko balit zein funtzio betetzen duen Aralarrek gaur egungo panorama politikoan...

Bilduko hautagaia berria da udalean, eta egur ederra jaso behar du oraindik. Hizketan trakets, argumentazioan pobre samar; bestela ere izango genukeenaren alternatiba desberdintxo bat proposatuz, besterik ez. Alde dauzka boto emaile inkondizional mordoa, baina, atzokoarekin berri gutxi irabaziko dituela iruditzen zait. Eskerrak badiren herrian Garaikoetxeaz eta Imanol Muruaz enamoratuta jarraitzen duten señora asko!

Oro har, denak azalean gelditu ziren, hitz ederrekin arazoaren gainetik pasa nahian bezala. Krisitik ateratzeko? Planak, aurrekontuak, proiektu handiak. Krisia horiexek ekarri dutela aipatu ere ez. Langabezia? Bai, badago, eta herriko enpresak sustatu behar dira, gazteak... intentzioa dena delakoan.

Berdintasuna? Bai, tira, ba, kontzientziazioa, norbere etxean... hor, badaezpada ere, ahotsa oso apal, ezer okerrik ez esateko. Motzean, sei hautagai gizonezko, eta eroso asko gainera (ikusi nahiko nuke EAJko hautagaitza emakume baten esku). Talde feministak behin aipatu zituzten, esanez bezala beste guztiak ez direla feministak (egia esan, “feminismo” hitzak denen ahotan bukatuko balu, beldur naiz ez ote lukeen balioa galduko, “demokrazia” hitzari gertatu zaion bezala).

Zer nahi duzue ba esatea, erantzun horiek eskolako ariketetan ematen dituzte ikasleek. Horraino edonor ailegatzen da. Enpresa inmobiliarioak espekulazioarekin bezala, promesetatik bizi dira politikariak ere; botoa ematen duenak onartu beharra dauka hori.

Hautagaiek euren burua loriatzen, besteei gaizki egin dutena leporatzen (eurek ere antzeko egingo zuketen arren) eta beteko ez dituzten promesak egiten diharduten bitartean, herria haserre dago. Atzo giroa bero zegoen aretoan, eta bero dago kalean, egunero suma daitekeenez.

Haserre daude Ikastolako gurasoak, haurrak eraikinean ezin kabiturik daudelako eta hormak ondo margotzeko dirurik ere ez dagoelako.

Haserre daude etxean zaharrak dituztenak, zaintza lanetarako laguntzak hutsaren hurrengoa direlako.

Haserre euskalgintzan dihardutenak, “herri euskalduna” denaren aitzakipean udalak ez duelako kolpe zorrik jotzen, eta lan eraginkorraren gehiena haien esku gelditzen delako.

Haserre emakumeak, instituzioek ustezko berdintasuna saltzen dutelako eta gero erasoak gertatu, gertatzen direlako.

Haserre daude herrigintzako eta kulturako eragileak, kostata lanpernak lortzen dituztelako lanerako behar dituzten gutxieneko baliabideak.

Haserre, Alde Zaharrekoak, euren patioei buruzko erabakiak eurengandik ihesean bezala hartzen dituztelako.

Haserre daude gazteak eta diru gutxi duten zarauztarrak (gero eta gehiago dira, eta gero eta diru gutxiago dute), udalak turistak jainkotzen dituelako eta beraientzat ez dagoelako ez lekurik, ez eta zerbitzurik ere.

Haserre ez, amorratuta daude Labi eta Xaporraren epai bidegabea jarraitu duten guztiak.

Haserre etorkinak, integrazio politika egokirik ez dagoelako eta azkenean euren ghettotxoetan antolatu behar dutelako.

Haserre daude langileak, prekarietatea gero eta amildegi handiagoa bihurtzen ari delako, eta ate joka dutelako langabezia.

Bukaeran galderak egiteko tartea izan zen, baina oso txikia. Nire galdera honakoa da: udalekoek ez dute sumatzen herritarren haserrea? Edo sumatzen dute, eta hala ere lasai egiten dute lo, parte-hartzeaz, berdintasunaz eta bakeaz hizketan? Posible al da udal bat herritarretatik hain urruti egotea?

Izar ereilea

2011-01-26T02:08:00.001-08:00

Eta euria noizko?

2011-01-16T05:00:00.000-08:00

Erregiak ez dia existitzen

2010-12-20T08:43:00.001-08:00

- Amatxo, ikastolan esan die erregiak ez diala existitzen, gurasuak diala... EGIYA DA?
- Ba, bai, egiya da.
- Joe, ba eskerrak guk Olentzero dakaun, e!

Gabon garesti zoriontsuak pasa ditzazuela!

Aukerak

2010-11-05T09:20:00.000-07:00

"Ezin duzu atzera egin; horregatik da hain zaila aukeratzea. Aukera egokia egin behar duzu. Aukeratzen ez duzun bitartean, denak posible izaten jarraitzen du".

Zer da, ba, bizitza, egiten ditugun aukeren bilduma baino? Eta zergatik dira egindako aukerak errealagoak, egin ez ditugunak baino?

Aspaldian gehien gustatu zaidan filma da Las Vidas Posibles De Mr. Nobody. Galderak erantzun baino, gehiago sortzen ditu; baina agian horregatik gustatu zait. Nik ere baditudalako mila bizitza paralelo, egin ez dudan aukera bakoitzetik hazi direnak. Zuek ere pelikula honen bidez deskubri ditzazuen nahi dut.

"Xakean Zugzwang deitzen zaio... mugimendu posible bakarra, ez mugitzea denean."

Zarautz zirkua, mundu mundialian ta estranjeyan bakarra

2010-10-18T07:06:00.000-07:00

2010eko urriaren 9a zen, larunbata. Egun batzuk lehenago neskato bat hilda agertu zen Zarauzko hondartza parean, aitaren ardurapean zegoela. 18 hilabeteko gorpuaren argazkia egunkari guztietako portadan agertu zen; desgrazia oro gozokia da Diario Vascorentzat. Politikariek ahoa promesez eta kritikaz bete zuten; inoiz ez beraien buruari egindako kritikaz, noski. Eta jendearen ahotan bolo-bolo zebiltzan haurren eskubideei buruzko komentarioak; biktimaren eta, batez ere, erasotzailearen generoa kontuan hartu gabe.

Larunbat horretan kontzentrazioa egin genuen 12tan. Udalari baimena eskatu behar izan genion, beti bezala. Hark ez, ordea, guri: aurreko iluntzean jakin genuen, prentsatik, udaletxekoek ere deitua zutela euren elkarretaratzea. Gurea baino ordu erdi beranduago, gure leku berean. Nire herrian horri txerrikeri galanta deitzen zaio.

Kontua da hantxe jarri ginela, gure betiko 30 lagunekin, atzean koru bat genuela eta aurrean udaletxea, politikariak barruan ezkutatuta zeudela. Amaitu genuenean irten ziren haiek, dotore-dotore jantzita, lerro militar txukunetan, argazkirako ezin ederrago. Irten ziren haien eskoltak ere, gizon-gizonak, indartsu plantak eginez emakume manifestariak kikildu nahian (hori ez al da genero indarkeria?). Bitartean, kamara guztiak politikariei so; haiek irribarrez, euren burbuila egozentriko eta surrealista puzteko lanetan. Bi argazkilari, euren artean borrokan, bata bestearen aurrean jarri zelako. Eta istorio osotik aparte, 60 bat herritar voyeur, erosketetako karrotxoarekin kale bazterrean, Zarauzko lehen ezkontza lesbianako bikotea udaletxetik noiz aterako zain.

Ez dakit larunbat hartan zerk dezepzionatu ninduen gehien, baina txosnetako abestiak arrazoi zuen: “Zirko txiki bat bada gure herrian, ta bate grazik ez duten pailazuak tartian...”

Drogak

2010-10-01T07:34:00.000-07:00

Belaunaldi berrietakook gauza asko dakizkigu. Hala esaten zuen gure amonak, hezkuntza ereduak goraipatzen zituenean.Baina gauza askoz gehiago dira ikastolan erakusten ez dizkigutenak (hori ere jakingo zuen amonak).

Ez digute erakutsi, esaterako, amaierara ohitzen, edo agur esaten: “Astelehenean berriro ere bilduko gara ikastolan...”

Niri ez zidaten ezer esplikatu iragankortasunari buruz; irakasleak berak ere ez zuen jakingo. Ez zidaten esan iheskorra eta hauskorra dela mundua, edozein momentutan apurtu daitekeen zerbaiten dependenteak garela; gustatzen zaiguna droga gogor bihurtzen zaigula, eta uste baino gehiago kostatzen zaigula bukatu behar duenean bukatzea. Ez ziguten abisatu albokoa ez genuela beti alboan izango; pertsonok ere pasarte bat baino ez garela elkarren bizitzetan.

Soilik gauza bat erakutsi ziguten ikastolan, drogei buruz: dosi handiegitan hasten dela kaltea.

Agian pertsonen arteko harremanak ere dosi txikietan baino ez dira osasuntsuak.

Zorte txarraz

2010-08-29T02:07:00.001-07:00

Katu beltz bat zure aurretik pasatzeak
zorte txarra ekartzen duela jakin nuenetik
ni pasatzen naiz haien aurretik
zorte txarra emango diedan
beldurrez.

Paretetan apoiatutako eskailerekin ere berdin:
inor gainean ez badago behintzat
azpitik pasatzen naiz
edo nire gainetik pasarazten ditut
badakidalako eskailerek
ez dutela zortean sinesten.

Aurreikuspenik okerrenak
ahoskatu egiten ditut
bestela ere beteko diren
konbentzimentuz.

Azkenaldian katu beltz batekin bizi naiz.
Zorte txarra,
hura ez edukitzea izango litzateke.

Nor da Zarautz?

2010-06-09T01:49:00.000-07:00

Zarauztarrok pijoak omen. Herria bera omen da pijoa, betidanik izan omen da hala: Isabel bigarrenak eta gainerako jauntxoek oporretarako erabiltzen zuten lekua, hondartza luze eta zabala, iragarkitako surflari ilehori mordoxka bat, primera lineako Villa Teresita, Villa Guadalupe eta Villa Munda guztiak, malekoi dotore kafetegi ezin garestiagoz betea... Hori da behinik behin sinestarazi nahi izan digutena; gure herria aberaskume kanpotarrentzat edertutako luxu bat besterik ez dela, eta gainera harro sentitu beharko genukeela dunak golfeko kanpo bihurtu dizkigutelako (benetan, zenbat zarauztar joaten dira hara? Nik, behintzat, ez dut golfa inoiz zapaldu).

Eta udalaren jarrerak ere horixe erakusten du: Zarauztarrok bigarren mailako herritarrak garela. Horregatik inposatzen dizkigute garbitasunaren inguruko udal ordenantzak, herritar xume basati eta zibilizatugabeok kalean pixik egin ez dezagun, goizeko 9ak baino beranduago alfonbrak astin ez ditzagun eta kaleak kartel aldarrikatzailez zikintzea okurritu ere ez dagigun. Kalea kolorerik gabe gelditu dadin, existituko ez bagina bezala; txintxik ere atera ez dezagun, ezerk ez ditzan turistak euren resort estiloko baketik atera.

Zorionez, badira herrian isilik gelditzeko prest ez daudenak; ez gaudenak. Eta aspaldiko partez Zarautz benetan den bezala (edo izatea nahiko nukeen bezala) agertu zen igandean: festa giroan, aldarrikapen umoretsu batean 500 lagun bilduta, gure festen alde, herritarron alde. Udalak gehiago begiratu beharko lieke horrelako ekimenei, kanpotik heltzen diren eskaerei baino – hauek baitira Zarautzen benetako beharrak.

Txosnen aldeko bideoklipa hilaren 19an estreinatuko da, baina bitartean, hemen dituzue grabaketako irudi batzuk. On egin dizuela!

Ez ahaztu ht tp://gurekinjai.mundua.com/ blogetik pasatzea eta zuen atxikimendua ematea!

Itaka gertu

2010-06-03T08:25:00.001-07:00

Urtebete Itaka minez
pasa ostean
loaldiak kontatzen
lamiez inguraturik
hilezkortasunarengandik ihesi
urtebeteren ondoren
bat-batean
galdetzen diot neure buruari
Ulise ere ez ote zen apur bat
Troiaz maitemindu.

Oroitzapen konpaktoak

2010-06-01T14:08:00.000-07:00

Maletatxo berdea
motxila
plastikozko poltsa bat
eta kebap-usaina hatzetan.
Badirudi hori bakarrik daramakidala
Berlindik.

Baina ekipaiarik pisutsuena
barrenean daramat
eta ez du ia lekurik okupatzen.

Amsterdam urdina da

2010-05-24T02:02:00.001-07:00

Eta ez da erregina daukalako (harrigarria bada ere, okupazioa onartuta dagoen herrialdean ikaragarri maite dute monarka). Amsterdam urdina da, gardena delako: jendea lagunkoia delako, bidea azaltzeko azalpen kilometrikoak ematen dizkizutenak, badaezpada ere, zure helmugara ondo iritsi zaitezen; tabernariek gosaritako kafesneak oparitzen dizkizutelako; kaleko eskaleek hirian bizirauteko kontsejurik onenak ematen dituztelako. Amsterdam urdina da ez dakizulako kanaletako urak zerua islatzen duen edo alderantziz; urdina da, auzo gorrian ere patxada nagusi delako. Eta bizikletak jainkotzen dituztelako.
Baina batez ere urdina da, gu geu ere garden, bare eta gozo ibili garelako; Amsterdam bezala.

X-ek euria egin du

2010-05-07T05:57:00.000-07:00

Euritan hartu nau X-ek,
negarrez.
Ez dit irribarre faltsurik erakutsi,
ez “ez da ezer, ondo nago” sinesgaitzik.
X-ek euria egin du, besterik gabe.

Gogoz, amorruz.

Eta nik pentsatu dut behar
duela, husteko
garbitzeko beharra duela
X-ek.

Zuritu bai, baina
inork benetan garbitzen ez duelako
garbitu behar du bere burua
X-ek
euri-dutxa baten azpian.

Euri hotz,

heze,

izotz

eta haizetsuan.

Turista kanpotarrak haserretu
egingo dira, hau lotsagabekeria!
Hainbeste ordaindu eta
ezin hondartzara joan!

Baina
ez al da
askoz ederragoa
euri osteko eguzkia?

Eta
nork dio
ez ote den
ekaitzaren erdian
inoizko ortzadarrik
ederrena aterako?

Txosnak noa?

2010-05-06T01:21:00.000-07:00

Urteroko borroka,

borroka ttikiak bideratzeko borroka handiagoa

txosnek merezi duten errespetuaren alde

herrian merezi duten lekua izan dezaten.

Jaiak jai izan daitezen,

nahi dugun bezala

behar dugun bezala gozatzeko.

Udalak ez gaitzan bere "festetara" behartu.

Ez diezaguten jaien inguruan udal ordenantza berri

eta are absurduago bat inposatu.

Eta ez gaitzaten gehiago iraindu.

Legeak inposatuko dizkigute,

debekuak,

zigorrak

eta kontrol poliziala ezarri.

Baina iazko indar eta elkartasuna

ez dute inoiz berdinduko.

Horrelakorik ezagutzen duten ere jakin nahiko nuke.

Herria gazterik gabe,

iniziatiba propio eta berririk gabe

zahartu eta usteltzen utz ez dezaten.

Txosnak noa?

MUNOA!

Sartu blogean

eta zabaldu mezua!

Krabelin gorriak harma kainoietan

2010-05-02T14:01:00.000-07:00

Krabelin gorriak harma kainoietan. Badirudi
iraultza maitasunez ere egin daitekeela.
Krabelin gorriak harma kainoietan ipini eta
iraultza berez azalduko dela kaleetan
bere haur irribarrearekin, galera latzik gabe,
zapata bat galduaz bakarrik esate baterako,
eta egunkari saltzaileak eskelarik ez duela salduko.
Baina gero gauzak bestela dira, oihuak eta tiroak,
orratz gorriak aidea han eta hemen eritzen,
polbora usaina bihotza estutzen, eta
gorputz gazteak zerraldo erortzen.
Eta beti dago noredonor agerrean eta zutik
bere herria ederregia edo krudelegia delako.

J.S.

Kuleroak burura eta salto mundura!

2010-05-02T05:15:00.000-07:00

Lelo horren pean ospatuko dira Euskal Herriko emakume gazteon III. topaketa feministak datorren asteburuan, Hernanin. Hiru egunez emakume kontzientziatu mordoxka bat elkartuko gara (ez baita gauza bera emakume izatea eta emakume izateaz kontziente izatea), tailer, mahai-inguru, jolas eta parranda artean borrokan diharduteko.
Izena emateko dokumentua hemen klik eginda topatuko duzue, eta egitarau osoa hemen. Zarauzko Sorginok ekitaldi berezi honetarako espreski prestatutako kuña, berriz, hemen!
Animatu eta zabaldu mezua!

Konplizitatea

2010-04-28T02:47:00.000-07:00

Berlinen Euskal Herriaz galdetzen didatenean, hizkuntzari buruz aritzen naiz gehienetan. Politikan sartuko banintza, lagunik gabe geldituko nintzateke seguruenik; hemen ezin da “nazionalismo” hitza aipatu ere egin.
Baina hizkuntzak sortzen dizkidan kezkak ere ez dituzte ulertzen. Euskara alemanieraren edo espainolaren mailan jartzen dute, euskaldunon arteko konplizitatea ulertu ezinik. Ez dute ulertzen guretzat hizkuntza, komunikazio-tresna bat baino gehiago dela.
“Aber warum ist das ein Problem?” galdetzen didate, ea zergatik den hori arazoa. “Du kannst doch mit Basken Baskisch reden und mit Spaniern Spanisch, das ist doch ein Vorteil für dich.” Euskaldunekin euskaraz hitz egin dezakedala, eta espainolekin espainolez, hori niretzat abantaila dela.
Nik beti gauza bera erantzuten diet: “Imajinatu zu Txinan zaudela. Txinako barnekaldeko lautada zabal eta huts bat zeharkatzen ari zara autobus zahar batean. 18 orduko bidaia da, eta bi egun daramatzazu inorekin hitz egin gabe. Zure inguruan txinatarrak besterik ez, ingelesez ere ez dakitenak. Ba al zenekien txinatarrek zeinu desberdinak dituztela? Bada, ez zarete gai “hiru” zenbakia elkarri komunikatzeko ere. Ez zaituzte ulertzen, eta zuk ez dituzu haiek ulertzen. Halako batean beste aleman bat agertzen da. Nola sentituko zinateke?
Ba ni horrelaxe sentitzen naiz neure herrian: arrotz, euskaldun bat topatzen dudan arte.”

Ez dut ezer ulertu nahi

2010-04-26T07:03:00.000-07:00

Traka-traka-traka-traka-traka...
Odenwald probintzia ederretik barrena.

Erbach.

Michelstadt.

Bad König.
Trena hutsik,
niretzat bakarrik etorri balitz bezala.
iPodean, Laboa.
Bide ertzetan gizakion krudeltasuna
salatuko duen gurutze bakar bat bera ere ez.

Leihoetan apiril amaierako
paisaia berde eta gazteak dantzan.
Badirudi haiek datozela nigana,
eta ez naizela ni
mugitzen ari dena.

Hain eder larreak, hain gorri teilatuak
hain bizi zuhaitzak, zuhaitz moreak
eguzkiaren irritan.

Bat-batean traidore sentitzen naiz;
ez nuke hemen egon behar!
Paisaia zapuztu besterik ez dut egiten
barruan daramazkidan itzal
amesgaizto
eta herra guztiekin.
Beldurrak dira guztiak.

Nola liteke hainbeste edertasun
hain mundu bihozgabean?
Bi aukera daude:
nahita jarri digute horren eder,
itsusikeriez ahazteko
edo mundua ezleku
bihurtzen duten horiek
edertasunarekiko
inmunitatea behar dute izan.

Bestela ez dut ezer ulertzen.
Bestela ez dut ezer ulertu nahi.

Raul Zelik - Der bewaffnete Freund (Lagun armatua)

2010-04-26T02:09:00.000-07:00

Aspaldi batean, Berlinen euskal dantzen jaialdia antolatu zutenean, Tacheles arteleku ex-alternatibora jo nuen Kukai Dantza Konpainiaren Hnuy Illa ikustera, herri minezko olatu batek bultzatuta. Handik irtetean postutxo bat zegoen, Euskal Herriko turismo gidak, Argiñanoren errezeta-libururen bat eta euskal literatura apur bat saltzen zuena. Ezer interesgarririk ez, liburu batek neure arreta erakarri zuen arte: "Der gefrorene Mann” zioen azalak; Lagun izotuaren gutxi gora-beherako itzulpena. Itzultzailea, Raul Zelik delako bat. Laster jakin nuen Zelik gure unibertsitateko irakaslea ere badela, eta Euskal Herriko egoera nahiko ondo kontrolatzen duela.

Aste honetan irentsi dut Zelikek 2007an argitaratutako Der bewaffnete Freund ("Lagun armatua"), eta onartu behar dut aspaldian irakurritako beste edozein liburuk ez bezala hunkitu nauela eleberri honek. Espero nituen aurreiritzi eta klitxeetatik urrun, zintzoki deskribatzen ditu gatazka politikoaren gorabeherak eta bertakook bizi ditugun beldurrak. Ez dakit zerk egin didan horrelako inpresioa; azken batean, ez dit ezer berririk kontatu. Agian alemanieraz irakurri dudalako da, beste hizkuntza baten betaurrekoak jantzita. Agian ni neu nago sasoi sentikorrago batean. Baina aste honetan inoiz baino gogorrago astindu nau beldurrak.

1937-2010

2010-04-26T01:32:00.000-07:00

1937ko apirilak 26, astelehena. Azoka eguna, giro alaia kaleetan: inguruko baserritar guztiak bertan, haurrak jolasean, herritarrak berbetan. Arrautza dozena bat hemendik, urdaiazpiko bat handik – bat-batean eguzkia itzali den arte, beste mila eguzki beroegien trukean. ANGRIFF!!! hotsezko bonbek txikitzen dute guztia. ANGRIFF!! WAFFEN!! KRIEG!!! soinuez lehertzen dira barazki-postuetan. Gernikarrek ez dute ezer ulertzen. Ez dakite nondik datorren kazkabar goria, ez nora ihes egin honengandik babesteko. Ordu gutxiren buruan irriak, negozioak eta berbak oihu, negar eta beldur bihurtu dira.

2010eko apirilak 26, astelehena. Azoka berria dago herriko plazan: supermerkatu handietako sukurtsalek eskaintza susmagarriki merkeekin bonbardatzen dituzte erosleak. Ez, erosleak ez; kontsumitzaileak. Tetrabrikak kontsumitzen dituzte, eta baita periodikua ere (oraindik bada DV egunkari seriotzat duenik). Kalean autoak azkarregi pasatzen dira, eta haurrak etxean gelditu dira, kalean jolas egin ezin dutelako. Irririk ez da nabari azokan: berba isil eta sekretu batzuk baino ez, inork ez duelako inorekin ezer konpartitu nahi. Kale kantoian, bi polizia kamuflatu giro “baketsua” kontrolatu nahian. 73 urte pasatu dira, baina beldurrak hor darrai.

Hemen duzue Gernika koadroaren 3D bertsioa, egunen batean geure egoera ere norbaitek lientzo batean tatuatuko duenaren esperantzan:

Hitzik gabeko gutuna

2010-04-25T02:12:00.000-07:00

Hitzik gabeko gutuna izkiriatu nahiko nizueke,
Zuen nahirik tipiena bete.
Gehiena esanda dago eta zer lotsagarria den
errepikan hastea
batez ere hitzek esan nahi dutena geroago
eta gutiago diotenean;
alemanerazko hitz ikaragarriak ere
ez omen dira erabat zehatzak.

Polizia, bankero, ugazaba eta apezak
"terrorista" esaten dizuete,
eta are barregarriagoa da bestaldeko jendea
"heroe" deitzen,
zuei, estatuen harri gatibutza inola
ametitzen ez duzuenoi,
libertatearen aldeko burrukan libertatea
galdu duzuen giza zatioi.

Hemen eguna odolustutzen ari da
ortzemugan
zauri sakon bat bezala, nork daki
sendagarria den.
Guk beti bezala jarraitzen dugu, lore
eta polbora artean,
metafora eta logistikaren artean, Karl Marx
eta andere biluziaren artean.
Gauza bakoitzak bere zailtasuna,
batzutan mosu bat ematea
etsaiaren kuartel jeneralean lehergailua
jartzea baino zailagoa da.
Zuen askatasuna behar dugu, gauza zailak
elkarrekin egiten jarraitzeko.
Gure herriaren gorputz galdua bilatzea,
esate baterako.
Zuen askatasuna behar dugu, libre gaudenok
libreak izateko,
giza jendeak berez haragian itsatsiak dituen
katea luze eta ilunekin
libre izan gaitezken neurrian
behintzat.

Joseba Sarrionandia

Benedetti III - Sobre sencillez

2010-04-18T04:45:00.001-07:00

La sencillez es una de las virtudes más complicadas de este viejo mundo.

Airean Eyjafjallajökull usaina nabari da

2010-04-16T08:59:00.000-07:00

Zuei oraindik ez zitzaizuen iritsiko, baina Berlinen igerri dugu gaur goizean bolkanen hautsa, ikusi ez badugu ere; aspaldiko egunik eguzkitsuena kirastu digu naturaren enegarren abisuak. Eta abisua diot, positibo izan nahi dudalako, eta pentsatu nahi dudalako oraindik ez garela iritsi pasa berri diren tsunami, lurrikara eta erupzioek aurreikusten zuten ondorioetara; baina falta, ez da asko faltako. Eta guk, itsuok, itsu jarraituko dugu, katastrofe berri bakoitzarekin harritzen – espektakulu baten ikusle hutsak bagina bezala, olatu hauek gelditzeko ahaleginik egin gabe. Zurrunbiloak harrituta harrapatzen gaituen arte.

Benedetti II - Utopías

2010-04-15T08:25:00.000-07:00

Todos venimos al mundo con la obsesión de lo imposible. Y cuando tomamos conciencia de que el imposible es eso: un imposible, ya es tarde para refugiarnos en la sensatez.
Todos queremos lo que no se puede, somos fanáticos de lo prohibido. Algunos lo llama utopía, pero la utopía es más seductora. No tiene puertas cerradas como lo prohibido. No nos desprecia como lo prohibido.
A veces lo imposible lo llevamos en el ánimo, y éste no es capaz de dar el salto sobre lo prohibido. Y si como excepción alguien se anima a dar el salto, se encontrará con que lo prohibido es un abismo.
Y entonces chau.

Benedetti I - Fotografías

2010-04-14T06:08:00.000-07:00

Las fotografías del antaño lejano y del antaño cercano nos miran y no se cansan de mirarnos, siempre con la misma pregunta:

“¿Y qué pasó después?”

Ama-umeak

2010-04-12T11:58:00.000-07:00

Bitxia izan da Zarautzek eskaini didan azken irudia. Goizoegi iritsi naiz Gurutze Gorriko autobus-geltokira, eta pixkanaka, haur mordoxka baten erdian topatu dut neure burua. Banan-banan zetozen, bakoitza bere amari tiraka. Aita bakarra ikusi dut. Autobusaren zain zeudela, irudi alaia eskaintzen zuten ama-umeek: haurrak jolasean eta helduak solasean.

Autobusa heldu da. Haurrak igo eta agurtzeko keinu eta aurpegi tristeak agertzen hasi dira leiho zabaletatik, autobusak helmugatzat Berlin izango balu bezala, eta ez ikastola. Amek ere eskua gogoz astinduz erantzun diete, geltokiko banku gainera igota, autobusa bistaz galdu arte.

"Ze xalauak" komentatu dute gero euren artean, "zenbat sentitzen duten agur bakoitza".

Gero asteburuko partiduei buruzko komentario hutsalak trukatu, elkarri agur esan eta etxera abiatu dira, bakoitza etorri den bidetik.

Baina nork sentitu du gehien agurra?

Hau da udaberria

2010-03-22T02:58:00.000-07:00

Hau da udaberria -

Larretik hirira

mitxeleta bat

bere buztan hozkirri

eta amoltsuaz

animalia salbaien larrua

eta kale kantoietako itsuen

loteria bileteak ukitu

eta berriztatzen.

Dena kanpoan.

Barruan, leihorik gabeko

begiradak.

- Sarri

Hitz egidazu maitasunaz

2010-03-18T12:18:00.000-07:00

Hotz egiten du, hotz naiz, hotzikarak sumatzen ditut egunkaria irekitzen dudan bakoitzean. Berri onik ez dator Zelai Ondoko mugaz bestaldetik, eta eraso, mehatxu eta irain ofizialak eguneroko ogia (eguneroko egia?) bihurtu zaizkigun honetan inoiz baino gehiago sumatzen dut gertukoen epeltasunaren beharra: sukaldean irribarrez dagoen kokoarena; pelikula zaharrek simulatzen duten fikzio goxoarena; eta noski, lo aurreko instanteetan azken irribarrea eragiten didan horrena.

Juliette Grécok abesten duen moduan, “Il est si doux, mon cher trésor, d'être un peu fou”. Bera ere ederra da, apur bat eroa, EROa, goxoa, koadro guztietako azken pintzelada; Berlinen Penelope, Itaka urrunean zain; Euskal Herrian On Kixote, amets erraldoiekin borrokan, Goetheren Faustora iritsi gabe; lorik gabeko 1001 gauetan, Sherezade; olerkitan, Jon Mirande edo Oscar Wilden figurarik perbertsuena; kanpotik, J.D. Salingerren zekale arteko harrapakaria; barrutik, Benedetti edo Galeanoren ipuinetako mutiko ameslaria; laguntasunean, Juan Ramón Jiménezen Platero astotxo fidela; eta maitasunean... oraindik ez dakit García Márquezen zein pertsonaiarekin konparatu.

Parlez-moi d'amour...

Hipokrazia, demokrisia?

2010-03-15T10:49:00.000-07:00

Unibertsitateko auditorio okupatuan geunden, plenoan. Politikarien moduan. Baina, politikariak ez bezala, berrehun bat lagun geunden bilduta, ikasle zein irakasle, eta guztiok genuen hitz egiteko aukera. Inoiz demokraziarik usaindu badut, han izan zen: bakoitzak bere txanda zuen hitz egiterakoan; besteak mutu, eskuzko zeinuen bidez adieraz zezaketen ados zeuden, ideia gaitzesten zuten edo hizlaria txapa handiegia ematen ari zen. Kontraesana sortzuen zuen guztia eztabaidatzen zen, eta ez zen erabaki finkorik hartzen guztion onarpena (edo ezezko garbirik ez) jaso arte.

Ez dakit nolatan alda daitezkeen gauzak horrenbeste unibertsitatetik parlamentura bidean...

Zorionak

2010-03-08T05:03:00.000-08:00

...eta bidetxurretik bagoaz aurrera.
Batzuetan erditik,
bestetan bazterretik,
beti ere aurrera begira,
ondoko amildegiak
jan ez gaitzan...

Gaur elkar ikusiko genuelakoan nengoen. Martxoaren 8an elkar zorionduko genuela. Aurten ez da posible izan. Baina nik hala ere zorionduko zaitut: zorionak, izena ezin hobeto jarrita daukazun horri; badakigu norentzako izan diren azken egunotako eguzki-izpiak. Zorionak, emakume. Zorionak, langile. Lanik nobleena ordaindu gabe egiten dena baita.

Gaur berari hartu dizkiot hitz batzuk maileguan, zuek ere klikatuz goza dezazuen...

Eguraldi ederra gaurkoa. Bi aldiz pentsatu gabe bueltaxka bat egitera irtetea erabaki dut. Bidean nijoala zu azaldu zara, ile txuridun aitonxka hori. Eta begietara soz esan didazu:
-EDERRA DAGO ETA...
Baina ni ez nauzu engainatuko, ez didazu ziririk sartuko. Zure begietan irakurri dut; "EDERRA ZAUDE ETA" zela esan nahi zenidana.

Frankfurt - Bilbo hegazkineko hausnarketak (2010. 02. 13.)

2010-03-08T03:47:00.000-08:00

Etxera noa. Hegazkinez. Berriz. 2009ko urriaren 5 hura gogoratzen didate hegazkinek. Bakarrik noanean batez ere. Orduan ere bakarrik bainindoan. Inora ez, ezerezera. Berlinera. Eta hala ere, harrigarriki, "lagun" bat suertatu zitzaidan alboko aulkian: biok batera ireki genuen etxetik ekarritako Berria, azafatek eskainitako ABC eta El Mundo-ei uko eginda. Zeinen erraz identifikatzen diren norberarekin identifikatzen direnak! Elkarrizketan sartu eta kasualitatea: Getariako bizilaguna, Filosofiako irakaslea eta Alemanian ikasia. Ni zarauztarra, Alemaniara bidean Filosofia ikastera.

Oraingoan ez. Oraingoan etxera noa, Euskal Herrira, baina badirudi hegazkinez konfunditu naizela, edo leku horretara doan bakarra naizela: inguruan ez dut euskararik irakurri edo entzuten. Alboko neskatilak "Ama, iada Espainian al gaude?" galdetu dio amari alemanez. Amak ezetz erantzun dio espainolez, oraindik Frankfurten gaudela. Baina hemendik bi ordura, Loiun gaudenean ere ezetz erantzungo al dio?

Hegoaldeaz, Espainiaz eta konplexuez

2010-02-12T02:22:00.000-08:00

Hegoaldea. Hitz horrek badu konnotazio negatibo moduko bat: mapa batean, bisualki, gure azpitik ikusten dugulako izango da agian, “hor behean”; beti daukagulako geure burua eskala batean neurtzeko behar hori: zenbat eta beherago, orduan eta okerrago. Eta zorionez, beti egongo da pixka bat hegoalderago dagoen zerbait, geure burua horren pobre ez sentiarazteko.
Alemanian hegoaldetik etorritako etorkin asko dago: italiarrak eta turkuak, gehienbat. Eta alemaniarrek argi eta garbi erakusten diete non dagoen euren maila: apur bat beherago. Italiar gutxi ikusten dira unibertsitateetan, zer esanik ez turkiarrez.

Asteburu eta zubietan Berlin hegoaldeko beste etorkin mota batez betetzen da; turista-tropa espainolez. Harro eta builoso ibiltzen dira bertako kaleetatik, Madrilen baleude bezala: total, Europan daude, eta beraiek ere hiritar europarrak dira, etxean daude. Baina ez dakitena da (edo itxuraz ez behintzat) hemen Espainiari buruz duten irudia ez dela beraiek uste dutena: Espainia ez da Europa, ia Afrika da. Espainia hegoaldean dago, eta oporretarako balio du. Espainiarrak txikiak, beltzaranak eta iletsuak dira. Eta guzti hori gutxi balitz, duela aste batzutatik bolo-bolo dabil prentsan albiste deigarri bat: Espainiako estatuak poltsikoak hutsik dituela – eta Alemaniak ez dituela bera, Italia eta Grezia salbatu nahi.

Nik beti izan dut susmoa Espainia Europaren atzetik herrenka ibili dela, eta dabilela; ikastolako betiko “gixajoa” haur popularren atzetik bezala, nahi eta ezinean. Hortik datoz “Espainiaren eta Europaren batasunaren garrantziari” buruzko diskurtsoak. Baina nork esan die espainiarrei Europak benetan eurekin batu nahi duenik? Nik, hemengo kaletan, ez dut horrelakorik ikusten. Eta beldur naiz Euskal Herriak jasaten duen zapalketa ez ote den neurri handi batean Espainiaren gutxiagotasun-konplexuaren ondorioa izango...

Saguen ziutatea

2010-01-30T05:18:00.000-08:00

Metroko estazio batean nengoen, U7a iristeko zain, Mehringdamm-en, oso oker ez banabil. Ez du gehiegi axola. Kontua da bankuan eserita nengoela, Ziutateaz irakurtzen. Ni neu ere ziutate arraro batean nago, pentsatzen nuen, ez liburukoa bezain beldurgarria, baina bai bera bezain zorabiagarria, batzutan. Atxagaren liburuak zorabioa eragiten baitit. Batez ere metroan noanean.
Hurrengo trena iragartzen duen taulara begiratu nuen: bi minutu. Tira. Liburua itxi eta nasa ertzetik paseiatuko dugu apur bat. Errail arteko harritxoei begira ari nintzela, bat mugitzen ikusi nuen: sagu bat zen, sagu gris txiki bat, harri artean kamuflatuta. Korrika zihoan, hiri honetako guztiak bezala, presaka, hurrengo geltokira iristeko. Nik esan nahi nion itxaron zitzala bi minutu, berehala etorriko zela U7a, baina iada urrutiegi zegoen ni entzuteko. Eta orduan ohartu nintzen, beste harritxoak ere urduri zeudela, denak mugitzen ari zirela, harri artetik beste bi sagutxo irteten ikusi nituen arte, eta gero beste bat, beste bi, beste hiru; errail artean ez zegoen harririk, saguak besterik ez. Korrika, joan-etorrian, presaka, gelditu gabe, elkar jaten, urduri...
Orduan U7a iritsi zen. Jendez gainezka zihoan. Guztiak korrika, joan-etorrian, presaka, gelditu gabe, elkar jaten, urduri. Saguek ez zuten sartu nahi izan. Nik ere ez. Azkenean oinez joatea erabaki nuen.

Apaiz ingeles batek lapurreta egitea gomendatzen du

2010-01-27T09:57:00.001-08:00

Itxuraz, bada York eskualdean politikaz arduratzen den apaiz antikapitalista bat, zeinak duela hilabete inguru meza erdian esan baitzuen onargarria zela lapurreta egitea biziraupenerako beharrezkoa baldin bazen, zoritxarrez guztiok ez dauzkagulako aukera ekonomiko berdinak. Hala ere, horrelakorik egitekotan, supermerkatu handietatik lapurtzeko gomendatu zuen, enpresa txikietatik baino.

Mezan esaldi famatua formulatu zuenean, ez zuen erantzunik jaso: ez txalorik, ez kontrakorik; jendea jo ta ma gelditu zen. Geroago etorri ziren kritika, irri eta haserreak: Ingalaterrako eliza anglikanoak Jones apaiza isilarazi egin zuen pixkaterako, esandakoa zuzentzen saiatzen ziren bitartean.

Komunikabideek zazpigarren aginduaren aurka ez al doan galdetu ziotenean ("Ez ohostu") ezetz erantzun zuen, ez zihoala jainkoaren nahiaren aurka, jainkoak ez duela nahi inork goserik pasatzea.

Honezkero eman diote berriz meza emateko baimena, eta bere hurrengo sermoian lanean ari omen da iada; Irakeko gerrari buruzko zerbait planteatzen ari da.

Gehiagotan izango ote dugu honen berri, Granadako artzapezpikuaren edo Jose Ignacio Munillaren berri baino!

Iturria: Der Spiegel.

Berlingo fotogramak

2010-01-26T12:12:00.000-08:00

Badira hilabete batzuk tren zahar honek Alemania aldera ekarri ninduela, eta egia da denbora horretan hemen bizitakotik ezer gutxi konpartitu dudala zuekin.

Olentzerorekin tratua eginda, neure buruari kamera reflex txiki bat oparitzea erabaki nuen, argazkilaritzan lehen pausutxuak emateko. Ordutik tarteka kalera atera izan gara ni eta kameratxoa, irudi ederrak harrapatzeko asmotan, baina oraintxe konturatzen hasia naiz zein bide pobrea den, argazki kamerarena: ezin harrapatu Berlini nortasuna ematen dioten kebap-usain eta sirena-hotsak, metroko bultzadak eta kaleko hotzak. Agian argazkilari onaren lana izango da horiek ere irudi batean harrapatzea...

Edonola ere, hementxe dituzue orain arte ateratako argazkiak... Berlinek begi-ninitan tatuatuta utzi dizkidan fotogramak askoz gehiago badira ere.

Egunsentian erlojuak besterik ez omen du bihotza

2010-01-24T15:23:00.001-08:00

Hanburgo taupaka dago goizeko bostetan. Auzo dotoreenetako diskoteka eta klubetako danba hotsak entzuten dira kaletik. Rote Floran, 15 urteko gazteak talde politiko bat osatu nahian ari dira, anarkismoaz, bizitzaz eta sistemaz filosofatzen. Bitartean, portuko Fischmarkten, arrain merkatuan, lehenengo arrantzaleak kaxak prestatzen. Etxean, urtebete eskaseko Liam txikia esnatzen, Babyphoneari ura eskatzen.

Hezurretarainoko hotzari gor, goizeko bostetan bizirik dago Hanburgo.

Digestio kontuak

2010-01-21T09:05:00.000-08:00

Unibertsitateko jangela erraldoia gainezka egoten da eguerdiko ordubatetan. Orain bezalaxe. Jendea jaten ari da, noski. Baina ez da patatak, saltxitxak eta entsaladak bakarrik irensten ari; apunte filosofiko eta biologikoak ere bazkaltzen dituzte, asteburuko partiduei buruzko elkarrizketa hutsalak, azterketek eragindako urduritasunak, e-postak, propaganda politikozko eskuorriak, batenbatek literatura apur bat ere bai...

Eskerrak jangelako irteeran komun asko dauzkagun!

2010az

2010-01-19T10:13:00.000-08:00

"Aurten... erretzeari utziko diot. Eta parranda gutxiago. Eta ikasketetan kontzentratuko naiz. Eta lana ere topatuko dut. Eta hiru kilo jaitsi, gabonetan hartutako beste bi ere bai. Egunero berrituko dut bloga. Eta hilabetean, gutxienez, liburu bat irakurri. Kirola ere egingo dut; hori da, igerilekura joaten hasiko naiz berriz. Eta astean bi aldiz korrika egitera. Hori bai, familiari eta lagunei kasu gehiago egingo diet, astean gutxienez pare bat arratsalde eskainiko dizkiet bakoitzari. Koadro bat ere bukatu behar dut. Eta ingelesa ikasi. Gainera, astean behin zinera edo antzerkira joango naiz. Eta bidaia luze bat ere egingo dut. Sukaldean ibiltzen ikastea ere, txarra ez. A!, eta argazkilaritzako kursilo hartaz informatu behar naiz..."

Bai, behingoz probetxuzko zerbait egiten hasiko zara, ez 2007a, 2008a eta 2009a pasa dituzun bezala. Egin ezazu helburutzat hartu duzun guzti hori, eta orduan zoriontsu izango zara.

Urte berrirako helburuak erabakitzeko hartu genuen arratsalde hartan, orri zuriaren aurrean nengoen, zer idatzi jakin gabe. Nik, 2010a bukatzerako nahi dudan bakarra, zera da: 2011rako helburuak idazten ditudanean, orain nagoen bezala egotea, zer idatzi jakin gabe; izatekotan, aurreko urtea pixkat gehiago luzatzeko desioa izatea, besterik ez.

Galeano III - La pequeña muerte

2010-01-17T14:29:00.000-08:00

No nos da risa el amor cuando llega a lo más hondo de su viaje, a lo más alto de su vuelo: en lo más hondo, en lo más alto, nos arranca gemidos y quejidos, voces de dolor, aunque sea jubiloso dolor, lo que pensándolo bien nada tiene de raro, porque nacer es una alegría que duele. Pequeña muerte, llaman en Francia a la culminación del abrazo, que rompiéndonos nos junta y perdiéndonos nos encuentra y acabándonos nos empieza. Pequeña muerte, la llaman; pero grande, muy grande ha de ser, si matándonos nos nace.

Galeano II - El hambre

2010-01-17T14:25:00.000-08:00

Un sistema del desvínculo: El buey solo bien se lame. El prójimo no es tu hermano, ni tu amante. El prójimo es un competidor, un enemigo, un obstáculo a saltar o una cosa para usar. El sistema, que no da de comer, tampoco da de amar: a muchos condena al hambre de pan y a muchos más condena al hambre de abrazos.

Galeano I - Los nadies

2010-01-17T14:22:00.000-08:00

Sueñan las pulgas con comprarse un perro y sueñan los nadies con salir de pobres, que algún mágico día llueva de pronto la buena suerte, que llueva a cántaros la buena suerte; pero la buena suerte no llueve ayer, ni hoy, ni mañana, ni nunca, ni en lloviznita cae del cielo la buena suerte, por mucho que los nadies la llamen y aunque les pique la mano izquierda, o se levanten con el pie derecho, o empiecen el año cambiando de escoba.
Los nadies: los hijos de nadie, los dueños de nada.
Los nadies: los ningunos, los ninguneados, corriendo la liebre, muriendo la vida, jodidos, rejodidos:
Que no son, aunque sean.
Que no hablan idiomas, sino dialectos.
Que no profesan religiones, sino supersticiones.
Que no hacen arte, sino artesanía.
Que no practican cultura, sino folklore.
Que no son seres humanos, sino recursos humanos.
Que no tienen cara, sino brazos.
Que no tienen nombre, sino número.
Que no figuran en la historia universal, sino en la crónica roja de la prensa local.
Los nadies, que cuestan menos que la bala que los mata.

2010-01-13T15:07:00.000-08:00

Isila bezain ilun badator elurra

Elurra bezain ilun badator isila

Isila bezain elur badator iluna

Iluna bezain elur badator isila

Iluna bezain isil badator elurra

Exploro la geografía sutil de tu cuerpo

2010-01-02T08:20:00.000-08:00

cada día es distinta y mejor.

Lengua saboreando el placer de las cumbres
que se desliza golosa en tu abismo
valle de las tentaciones

misterios gozosos

espuma del mar y pecados.

Este juego empieza donde acaban las palabras
en tu piel hay respuestas a preguntas
que solo se pueden soñar
acariciar con la vista
bailar con los dedos
llorar por tus poros
en tus labios temblar.
Deshacerme en tu vientre
sentirme pequeño y tan grande a la vez.

- Doctor Deseo

... pero vas a ver que a vos te va a ir mejor!

2009-12-31T05:17:00.000-08:00

Azukre-poltsa basatiak

2009-12-22T06:07:00.000-08:00

Kasu egingo diogu?

Abenduaren 21a

2009-12-21T09:20:00.001-08:00

Gaur negua iritsi omen da. Hala diote periodiku alemaniarrek, horretan behintzat bat datoz. Urteko egunik laburrenak amaitzen ari dira, baina hotzak ate joka omen ditugu: 10 gradu zero azpitik, 11, 4, 9. Telebistan hasi dira 2009ko errepasoa egiten, munduarentzat garrantzitsuenak izan diren gertaeren irudiak erakutsiz: Obama mesia berriak egindako edo esandako ez dakit zer, hegazkin bat Hudson ibaian lurreratzen (ureratzen?), Michael Jacksonen heriotza... Estatu Batuetako gertakariak dira ia denak, bertan gertatutakoen artean Angela Merkel berriz kantziler hautatu izana eta beste pare bat baino ez dituzte aipatzen. Baina tira, Alemaniak aspaldi galdu zuen nortasuna; hori aspaldidanik genekien.
Baina alemaniar periodiku eta telebistek ez dakitena (edo jakin nahi ez dutena) da Euskal Herrira aspaldi iritsi zela negua, hotza hezurretaraino sartuta daukagula, eta gehientsuenoi mingarriegia zaigula 2009ko errepasoa egitea.

Bada garaia egun argiagoak geurera ere iristeko.

Inspirazioa

2009-12-21T09:07:00.000-08:00

herdoilduta daukadala dirudi, azken asteotan lotsarik gabe guztiz ahaztu bainaiz bloga elikatzeaz. Ez dut aitzakiarik, ez bada, astebeteko oporrak egin ditudala etxean, Zarautzen; ia bertso-gaindosi batek eman didala; Berlingo hotzera ohiturik Euskal Herriko haizeekin gaixotuta ohean sartuta ibili naizela; lehenengo aldiz Gasteizko ostegun unibertsitario famatua probatu dudala (Berlinen ez dira ostegunak: Berlinen astelehenak, astearteak, asteazkenak, ostegunak... dira); agenda lagunekin hartu beharreko zerbeza eta infusioz beteta neukala... aitzakiarik onena, seguruenik, zera izango da: orain berriz Alemanian nagoela, zero azpiko 15 gradutan, gaileta batzuez salbu zer egin handirik gabe, eta hala ere, blogak ikutu gabe segitzen du. Behatzak izoztu egin zaizkit.

"Txapela buruan ta ibili munduan"

2009-12-08T11:18:00.000-08:00

Ez dut inoiz oso ondo jakin zer esan nahi duen esaera horrek. Baina geroz eta nabariago ikusten dut txapelek guk baino gehiago bidaiatzen dutela munduan zehar: Berlinen, behintzat, etengabe ikusten ditut, modaren tontorrean, harro-harro eta glamour punttu batez kaleetan zehar paseiatzen.

Zer gertatu da geure betiko txapelarekin (tira, ez dakit oso egokia den nire belaunaldiko norbaitek "geure" deitzea txapelari, guk ere Euskal Jai egunean eta agureen buru gainean soilik ezagutu dugulako), geure herrian lotsa, irri edo sinbolismo hutsezko begiradak jasotzen dituenarekin, Europako kapitaletan horren maitatua izateko? Zapi palestinarraren antzera, esanahi oro galdu eta arropen multinazionalei saldu al die bere burua, accesoire huts bat bihurtuz? Edo moda honen zabaltzeak egin al diezaguke mesede, gure kultura zabalduz?

Mila dira metroan ikusten ditudan txapelek sortzen dizkidaten galderak; haiek daramatzatenek erantzun ezin dizkidatenak, seguruenik.

Manifa alemaniarrak

2009-11-18T11:49:00.000-08:00

Manifa izan genuen atzo: ikasleon eskubideen aldeko manifa. Berlingo nire estreinaldia. 12.000 ikasle ibili ginen kapitaleko kaleetan barrena, ura bagina bezala, zirrikitu guztiak betez. Baina kontuak txiste bat zirudien nire begietan, edo ez oso serioa, behintzat. Euskal Herrian, goardia zibilek autoa, poltsikoak eta kuleroak miatu eta karneta eskatzen dizute, manifara bidean harrapatuz gero. Hemen, poltsa gainetik begiratu eta eskerrak ematen dizkizute. Hemen, manifak alaiak dira, musikaz eta koloretako globoz jantziak. Hemen, manifetako oihuei ez darie hango amorrua, hango oinazea. Ia kapritxozko manifak dira hemengoak.

2009-11-16T15:28:00.000-08:00

Eta lo bagaude,

zertarako amets egin?

Inoiz egin al duzue eskolan lo?

2009-11-12T12:12:00.000-08:00

Nik... ia ia. Hurrengo goizerainoko parranda batean amaitu ez banu, bai. Eta ez naiz klasean lo hartzeaz ari: gaua unibertsitatean igaro dugu (tira, nik zati handi bat bai) zenbait ikaslek. Austrian jaio eta iparralderantz egiten ari den ikasle-mugimendu okuparekin bat eginik (eta Heidelbergeko ikasleak gu baino lehenago mobilizatu izanagatik apur bat pikatuta) hartu dugu eraikin nagusiko auditorioa.
“McBachelor” bezalako lelopean (bachelor = lizentziatura, Bolonia ondoren), zabaldu beharreko mezua argia da: 3 urtetan atera beharreko karrera? Ez, eskerrik asko! Begira zenbat denbora eskatzen digun unibertsitateak: bertan lo egin behar izateraino!
Asistentzia derrigortuaren aurkako leloak ere badaude: bere buruari Unibertsitate “Askea” deitzen diona ez dadin DBHko eskola kartzelero bat izan, eta ikasleek euren kasa eta inolako trabarik gabe (karrerara sartzeko batazbestekorik gabe) euren ikasketak antolatzeko eskubidea aldarrikatuz.

Dena dela, ez da gure unibertsitateko kontua bakarrik: apurka-apurka, protestan dauden eskolen sarea handitzen doa: okupazioak, grebak, asanbladak, lan-taldeak aldarrikapenak erabakitzeko... mendian behera gelditu ezinezko elur-bola da mugimendua, gero eta gehiago hazten ari dena: Alemania osotik ezezik, AEB, Londres, Paris eta Kroaziatik ere iristen dira elkartasunezko mezuak. Euskal Herrira ere helduko ahal da olatua!
Informazio gehiagorako:
http://www.bildungsstreik-berlin.de/ (Berlingo panorama)
http://unsereuni.at (Austriako mugimenduak)

Argazkia: gure unibertsitateko auditorioa ikasleen asanbladan.

Zein gaiztoa den ironia

2009-11-09T10:22:00.000-08:00

Ai, ai, hau da tripako mina. Ez iezadazue gogoz kontrako barre gehiago eginarazi. Ez iezadazue horrelako titularrik berriz mutur aurrean ipini:

Azkenean ba omen da biderik... bidea idatzi gabeko arauak moldatzean datza, eta idatzita daudenei kasurik ez egitean. Betiko moduan.

Tristea da dena ospatu behar hau

2009-11-09T09:44:00.000-08:00

2009ko azaroaren 9a Berlinen. Coca-Cola eta Shell bezalako enpresek Leninen oroigarriak zeuden plazetan filialak irekitzeko baimena lortu zuten eguna. Harresia kapitalismoaren garretan erori zena. "20 urtez iraultza baketsua" lelopean, guztien ahotan dabil ospatu beharreko eguna dela, baina badirudi denak ez direla arrazoi beragatik pozten. Ez naiz horretan sartuko: dagoenekoz nahikoa esaten digute zer ospatu eta zer ez.

Baina gaur bada beste egun baten urteurrena ere, hemen: Kristal Hautsien Gaua, nazi alemaniarrek 1938an Sinagoga mordo bat erre zituztenekoa. Bi-biak oroigarri mingotsak dira; bi-biak, medioek guztiz esplotatuta, sinbolo huts bihurtuta gelditu diren data biluziak.

Ni, behintzat, ez naiz kalera aterako gaur. Ez naiz Brandenburgoko Ate azpian dantzan arituko. Ez dut ikusiko Angela Merkelek bere lagunekin hartutako txanpaiak gainezka nola egiten duen. Gaur ospatuko dudan bakarra, nire lehenengo baina-platerkada propioa izango da. Hori izango da gaurko eguna markatuko duen gauza bakarra: Historia ere telebista-kateek erabakitako programazio baten jarraipena dela baitirudi.

Resaka

2009-11-03T11:50:00.000-08:00

Biharamunarekin itzuli naiz Zarautzen pasatako asteburutik. Eta ez da izan, ez, Putzuzulo Amets Fabrikan ostiralean izandako bertsio gau ederraren ondorioz, ez eta larunbateko parranda eta kontzertuen ondorioz ere. Resaka sentimentala daukat: 48 ordu euforikoren ondoren etorritako beheraldia. Horrelakoetan, ohea handi gelditzen zaizu, etengabe marko elektronikoko argazkiak begiratzen dituzu, eta bexamel goxo bat atera izana eguneko pozik handienatzat duzu. Baina, aje guztietarako bezala, honetarako ere ez dago berehalako erremediorik: hurrengo dosia hartzeko eguna iritsi arteko loaldiak kontatzea baino ez.

Hiru lo bakarrik falta dira.

2009-10-27T11:26:00.000-07:00

Unibertsitate honetako ikasle naizela sentitzen hasia naiz: orain arte arrotza eta irreala zirudien lekua etxekoi bihurtu zaidala ohartu naiz oraintxe, Theaterhof-eko (unibertsitateko antzerki-jardineko) gradetan eserita nengoela. Eta egia da. Pisu konpartituak, liburutegiak, 50 zentimoko kafesneak... estudiantea naiz. FU-ko estudiantea. Eta honek Berlingo abentura errealagoa egiten du. Ohartzen (edo onartzen) hasia naiz hau benetan gertatzen ari dela.

Baina asteburu honetan ez. Asteburu honetan ez da Berlinik existituko, lau gauza baino ez: Lufthansako hegazkina, Zarautz, Putzuzuloko urteurrena eta ni. Eta zuek.

Laster arte!

Ta ezer ez da Berlin

2009-10-18T13:53:00.001-07:00

Berlinen gauzak aldatzen ari dira. Berlinen negua hozten ari da, baina bizitza goxatzen. Berlinen mundu berri bat dago deskubritzeko. Berlin ez dago kostan, baina itsasoa bezalakoa da: egunero bera, eta egunero desberdina.

Berlinen gauzak aldatzen ari dira, baina Euskal Herrian guztiak berdin darrai: atxiloketak, debekuak, manipulazioak. Eta Euskal Herriak mundu asko ditu eskaintzeko, baina erdiak tabuak dira. Burnietan sartzeko handiegia den herri bat dago preso: eta laster gainezka egingo du. Iada hasi da:

Argazkia: Oier Aranzabal (ZuZeu)

Izango al da laster aldaketarik?

Berlingo hasiera

2009-10-15T02:40:00.000-07:00

Berlinek bi egun mota ditu: txarrak eta ez hain txarrak. Hoberenak nostalgikoak dira, okerrenak malenkoniatsuak. Baina guztiak dira herri-minak markaturikoak. "Ezin ihesi Berlin" zion kantuak, baina nire kasuan "Ezin ihesi Zarautz" egokiagoa litzateke, nahiz eta ez dakidan benetako ezina den, edo ez askatzeko nahia soilik - txipa aldatu nahi ez izatea.

Unibertsitateko lehen egunaz idatzi nuen Deustun hasi nintzenean: nola joan nintzen Euskal Jai eguneko ajearekin, kotxea txukuna utziz... Aste honetan izan dut unibertsitateko bigarren lehen eguna. Eta zaila izango denaren susmoa dut. Inoiz ez bezala, ezindua sentitzen naiz komunikatzerako garaian. Hizkuntza orain arte aldeko tresnatzat izan dudan bezala, Berlinen alemana traba bihurtu zait, baldar sentiarazten nau. Ez da ezer izango konpondu ezin denik, baina hasiera, behintzat, ez dit gehiegi samurtuko.

Bide batez, inork bisita sorpresa bat egin nahi badit, hemendik abendura bitartean Bötzowstrasse 31 izango dela nire helbidea, Prenzlauer Berg auzoan,"Diedrich" izena daraman tinbrean. Baina arren, bisita sorpresak ez daitezela asteburu honetan izan, azken bi asteotako egunik ederrenak pasatzen arituko bainaiz. Zurekin.

Putzuzulok 4 urte handi!

2009-10-12T12:47:00.000-07:00

Ederra, Putzuzulo Amets Fabrikako lagunek aurtengo urteurrenerako prestatu duten bideoa. Ikusi eta gozatu!

Eta animatu!

Hika eginen dinat, hasiera hartan bezala...

2009-10-09T10:47:00.000-07:00

Eta Ulise ez naizen arren

nire baitan baziraun Itaka minak

eta orain hika deginat berriz

etsipenaren mintzamoldea balitz bezala

ezen mezu desesperatuek diten

esperantzarik gehien gordetzen.

Nire mezua, basapiztia kikildua,

ihesi zoan hire soaren abaro epelera

hire begiek jakingarri egin dezaten

Itaka

inoizko aberri urruna soilik izan ez dadin.

Loriak udan ihintza bezala maite dut... oroitzapen goxo bat. Zure ahotsaren doinua, aspaldi nire ordenagailuan utzitako grabaketetan. Anariren kontzertuko kamixeta (zure usaina du oraindik). Duela bi urteko gutunak. Bromaz agendan sartu zenidan Lazkao Txikiren argazkia. Zure irudi lausoa Skypen. Zure hitzak. Zure besarkada urrunak. Zu.

Etxea, niretzat, zu zauden lekua baita.

Argi izpitxoak tartekatzen

2009-10-09T09:53:00.000-07:00

Ilun agertu zitzaidan Berlin hasieran. Lehen gauak izan ziren, batez ere, ilunak: bel-beltzak eta euritsuak, negar-uholdetan itotzeraino ia. Baina pixkanaka ari da eguzkia irtetzen, tarteka bada ere, euriteei une ilunenetako orduak bakarrik utziz.

Unibertsitatearekin ere apurka familiarizatzen ari naiz, lagun bi egin ditudala ere esan liteke. Eta etxean utzitakoen oroitzapenak sortzen didan nostalgia eta minaren pisua desagertu ez bada ere, egia da dezente arindu didatela arratsaldeko azken eguzki-izpien babesean Brandenburgoko Atearen pareko zelaian hartutako zerbeza batzuek.

Baina ordu txikitan handitzen da hutsunea...

Ilargi bakarra Berlinen ere

2009-10-05T12:44:00.000-07:00

Goiz hasten da eguna Berlinen, eta luze jotzen du, batez ere etxe finkorik ez dugunontzat. Zorionez, hori bihar aldatuko da, eta izango dut siestatxoak lasai botatzeko terreno propioa.

Baina Berlingo hasiera gogorra izan da - unibertsitateko burokratek (beti bezain lagungarri) beste behin esperantzak desesperantza bihurtu dizkidate, edo nahasmen, behintzat - beti badute zerbait faltan! Egun osoan ordenagailua izan dut solaskide bakar. Eta asko botatzen dut faltan etxea, ohea, zure ohea...

Bakardadea askoz nabariagoa da hiri handietan, jendez gainezka dagoen leku batean.

Gaur ilargi betea urrun zegoela iruditu zait, hego-ekialdera begira. Zarautz gainean egongo zelako izango da ziurrenik. Ni bezala.

Egun zorteduna

2009-10-04T11:05:00.000-07:00

"Sonríe" dio aireportuko dendako kartelak, hegazkinerako ur botilatxoa erostera noala, "hoy es tu día de suerte. Es lo que estabas buscando."

Egun hau desiratu izan dut askotan. Zorteduna ere izango naiz seguruenik, azkenean nahi nuena egiteko aukera izan dudalako. Eta kartelak arrazoi duen arren, ez zait irribarrerik atera: zortea eta poza gauza desberdinak dira.

Publizista ironiko alaenak.

Eta bai... azkenean bai.

2009-09-29T05:20:00.000-07:00

Bloga tren moduan planteatu nuenean erdi-txantxetan, erdi poetiko-itxuran egin nuen, baina harrigarria da ordutik zenbat ari naizen mugitzen. Hurrengo geltokia Berlin izango da, eta oraingoan ez da oporraldi huts bat izango: dena ondo ateratzen bada, 3 urte emango ditut han.

Larunbatean jakin nuen eta igandean abiatuko gara kapital alemanera ni eta ni, inoiz izan ez garen leku batera, inor ezagutu gabe, gelditzeko leku finkorik gabe. Bat-bateko erabakia izan da; zuzena izan den, ez dakit. Baina nahiago dut saiatu eta gaizki ateratzea, alferkeriaz ez saiatu eta betiko damutzea baino.

Kontatuko dizuet zer moduz nabilen kabareten herrian.

Gazte Topaketak Putzuzulon!

2009-09-26T07:27:00.000-07:00

Aupa gazte!

Datorren uriarren 2-3-4an, Zarauzko gazte mugimenduaren topaketak ospatuko dira Putzuzulo Amets Fabrikan. Bertan hamar gai ezberdin garatuko dira, gaur egungo gizarte ereduak gure herrian eta gai hauetan duen eragina aztertu, eztabaidatu eta ondorioak atera asmoz. Zure parte hartzea ezinbestekoa dela deritzogu, gazte moduan zure iritzia eta ideiak entzun eta jaso nahi ditugulako. Beraz, gonbidatuta zaude gehien eragiten eta interesatzen zaizun gaia(k) hautatu eta honen inguruan zure iritzia ematera.

Urriak 2, ostirala:
Arratsaldeko 18:00etatik 21:00etara izen-emateko aukera izango duzu gaztetxean bertan, eta 20:00etan topaketen aurkezpena izango da.

Urriak 3, larunbata:
Goizez 10:00etatik 14:00etara bost gai hauen mahainguruak burutuko dira: Elkatura, AHT/Turistifikazioa/Etxebizitza, Kultura/Aisialdia eta kirola.

Arratsaldez 16:30etatik 20:30etara beste hauek: Komunikazioa, Prekarietatea, Euskara, Feminismoa, Hezkuntza eta Musika.

Urriak 4, igandea:
Ondorioak azalduko ditugu eguerdieko 12etan.

Ekin dezagun batera, bota hordagoa sistemari!

Izen-emateko beste aukera bat: zarauzkotopaketak@gmail.com helbidera zure izena eta aukeratutako gaia(k) bildatzea da.

Gobernu aldaketa Arralden

2009-09-25T06:17:00.000-07:00

«Eromen errepresiboa» salatzeko umorea erabili dute 'Askatu.org'-en. Goenkale telesaileko pertsonaien irudiak erabilita, presoen aldeko ekimen faltsu bat iragarri zuten. Atzo bideoa eta oharra kaleratu zituzten.

Koldok dimisioa eman du eta Klaudia Egaña iritsi-berria izendatu dute alkate. Arralden ere gobernu aldaketa izan da, eta horren eragina nabaritzen hasi da dagoeneko.

Fikzioa izango ez balitz, albiste izango litzateke joan den astean ETB1eko Goenkale saioan ikusi ahal izan zen pasarte hori. Gezurrezkoa ere bazen Askatu.org webgunean ipini zuten kartela, baina hori albiste bihurtu da. Igandean, Arralden, presoen aldeko Elkartasun Eguna egingo zela zioen kartelak. Bertan, ustezko hiru presoren argazkiak -Goenkaleko aktoreen irudiak, moldatuak- agertzen ziren. Dignidad y Justicia elkarteak ekimena debekatzeko eskatu zion Baltasar Garzon epaileari. Hark ez zuen eskaera aintzat hartu, eta astelehenean Abc egunkariak «Gipuzkoako Arralde herrian» presoen aldeko ekimena «normaltasun osoz» egin zela argitaratu zuen. Arralde bat baino gehiago egon daitezke euskal geografian, Zeanuriko Arralde mendia (Bizkaia), esaterako; baina ez da herririk izen horrekin, eta kartelean ez da euskal presorik ageri.

Gertakaria salatzeko, Askatu.org-ek ohar bat kaleratu du. Muntatze horren bitartez «Espainiako epaile, komunikabide eta talde faxisten eromen errepresiboa» agerian utzi nahi izan duela dio. «Eromen honi umorez aurre egin nahi izan diogu oraingoan». Izan ere, webgune horren bitartez iragarritako hainbat ekimen debekatu dituzte azken aldian. Halaber, webguneak barkamena eskatu du muntatzeko orduan aktoreen irudiak erabiltzegatik.

Iturria: Berria.

Unibertsitateko lehen eguna.

2009-09-24T07:15:00.000-07:00

Guztiontzat izan zen berezia unibertsitateko hasiera. Nirea, berezia ezezik, bitxi samarra ere izan zen, eta orain arte aipatu ez badut ere, hemen doakizue istorio osoa, anekdota bitxi moduan papereratuta gera dadin... gogoratzea merezi duen eguna baita unibertsitateko lehena.

Irailaren 10a zen, Euskal Jai egunaren hurrengoa. Aurreko egunean piper eginda, unibertsitateko aurkezpeneko bigarren egunera gindoazen lau zarauztar, goizeko 10:30etarako ailegatzeko asmoz: "9:38ko trena hartuko dugu orduan". Ni 9:20tarako geltoki pareko tabernan nengoen, ajeak eragindako tripa-nahaste zorabiagarria kamomila batekin baretu nahian.

Trena galdu egin genuen, edo hobeto esanda, ez zen agertu; puntuan bakarrik omen zetorren. Laurotako baten aitari deitu eta hark eraman gintuen kotxean. Donostiara bidean, leiho aldamenean nindoan ni, haizea hartzen eta barrenak kontrolatzen. "Une batez geldi al gaitezke?" "Ez, orain ez, autopistan gaude. Gaizki al zaude? Botalarria daukazu?" "Ez, ez, lasai, ez dut ezer jan eta ezin dut ezer bo..." Eta hantxe joan zen nire goizeko kamomila A-8an behera, zabaldutako leihotik baina itxitako atetik.

Ordutik egunero harrapatu dugu trena, eta egunero ikusten dut egoera bera, abisu moduan, EuskoTreneko leihoetan itsatsita:

Krausk-krausk-krausk

2009-09-23T04:41:00.000-07:00

Maite dut iraileko hostoen soinua,
etxerako bidean zapaltzen ditudanean.

Krausk, krausk, krausk, apurtzen da udaberria
Vista Alegreko aldapetan sakabanatuta.

"Eta Karmele?" Bergaran

2009-09-23T04:33:00.000-07:00

- Portzierto, etxera joan dun.
- Nor joan dun etxera?

- Karmele.
- Gure Karmele?
- Gure Karmele.
- Benetan?
- Benetan zer?
- Etxera joan dela.
- Etxera joan dela nor?

- Karmele!
- Gure Karmele?

Ostiralean, irailak 25, beste aukera bat izango duzue Karmele topatzeko, 22:30tan Bergarako Zabalotegi antzokian. On dagizuela!

Hego Amerikako testuak PDF formatuan!

2009-09-22T07:01:00.000-07:00

Gaurtik aurrera 27zapatak eta biok Hego Amerikan idatzi eta blogetan zintzilikatu genituen testuak deskargatu ditzakezue PDF formatuan. Dokumentu bakarrean bion testuak tartekatu ditugu, inoiz han izan ez zaretenok herri haiek hemendik ezagutu ditzazuen, eta inoiz joateko asmoa duzuenok gure esperientziaren berri izan dezazuen.
Gustu baduzue, eskuratu hementxe gure bidaia kaiera pertsonala dosi txikietan emana.

Aitorpen ttikia

2009-09-21T05:58:00.000-07:00

Dagoeneko astebete daramat Deustun ikasten. Lekura ezin ohiturik banabil ere, ari naiz apurka gelan tokia hartzen, txokoak neureganatzen eta terrenoak markatzen. Konfiantza hartzea errazagoa da gainera, herri beretik 8ko koadrilatan etorri garenontzat. Honen alde txarra? Gehiegi harrotzea, kurtsoko jaun eta jabe garela sinestea. Izan ere, une batzuetan lagun berriak egiteko beharrik sentitzen ez dugula dirudi, haiek gugana hurbiltzeko exigentziaz.
Baina irudipenak irudipen, gu ere jakinminez gainezka gaude, kurtsoko jendea ezagutzeko gogoz. Ni ere aurreiritziz beteta iritsi bainintzen Jesuiten Unibertsitatera (uste dut betirako horrela deituko diodala, gure eraikineko 3. pisuko San Inazioak behin eta berriz gogoratzen dit eta), zein jende klase topatuko. Eta leku guztietan bezala, ezusteko atseginak hartzen ari naizela aitortu behar dut (pesimista samarra izatearen abantailak!).

Gaur lagun batek (hau irakurriko duten gutxitariko batek) esan dit kritikoegia naizela, blogean ez dudala ezertaz modu positiboan idazten. Zer pentsatua eman dit, eta agian egia da. Hemen doa, beraz, aspaldiko aitorpenik zintzo eta positiboena: pixkanaka, eta kexa guztiak alde batera utzita, gustora sentitzen hasia naiz unibertsitatean.

Zarautz City

2009-09-20T11:04:00.000-07:00

Krisi famatua badela, ez dela... hor ari zaizkigu burua jaten eta tripak nahasten. Eta bankuek, kotxe-egileek eta inmobiliariek putza besterik egiten ez duten honetan, Zarauzko udalari okerreko bonbila piztu zaio, Salberdin auzoan 950 etxebizitza eraikitzeko proiektu bat abiadan jarriz, Arrona Hs. zaharretik hasi eta Polikiroldegiraino. Adio txosna-gune, AEK eta herriko azken baserriari. Adio Putzuzulo Amets Fabrikari.

Aste batzutako epea izan zuten zarauztarrek bost proiekturen artean bat aukeratzeko, eta Skapaz (Skapatu? Nondik? Etxebizitzen munstroak harrapatu gaitu aspaldi!) izenekoa irten zen garaile. Gero jakinarazi zigun demokraziak, herritarren iritziak azken erabakian %10eko pisua bakarrik izango zuela...

Zarauzko skyline berriko eraikuntzek 7 eta 11 pisu bitartean izango omen dituzte, eta tartean Guggenheimen anaia txikia, POLIKULTURALA. Halaxe idatzi behar baita, hizki larriz: POLIKULTURALA. Bost axola nork erosi ahal izango dituen etxebizitza horiek guztiak, eta bost axola herriko lekurik ederrenetako batean zinema zahar bat badaukagu, berritua izateko desiatzen. Eraiki dezagun. Izan dadila guztia berriagoa, handiagoa eta modernoagoa. Egin bidea Zarauzko metropoliari!

(Gizarte-psikologoek termino berri bat asmatu beharko lukete fenomeno honentzat: nahiko-estatubatuartasun-eza-konplexua.)

Nora goaz?

2009-09-16T06:37:00.000-07:00

Gu omen gara etorkizuna. Halaxe diote iraganean gelditzeko prest daudenek, gure eskuetan ipinirik eurek bete ezin izan zituzten utopiak. Guk ere kunplitu ezingo ditugun esperantzak dira, hezkuntza unibertsal, demokratiko eta modernoak sortutako haur askeak garenok.

Ez dira gutxi etortzen zaizkidan zalantzak, inguruko gazte jendeak telebistari oparitutako arratsalde galdu guztiez ohartzen naizenean, saltzen diguten propaganda eta gezur pila hori patatekin irentsiz. Daramagun bizitza erosoegiaren truke ordaindu dugun prezioa da: utzikeria, konformismoa, pasibitatea. “Kritika” hitza arrotz bihurtu zaigu, edo okerreko zentzua hartu du: etengabeko kexarena. Hurrengo belaunaldia baino gehiago, hurrengo belaunikoaldia bihurtzeko bidean gaude. Eta ni ez nago hemendik hogei urtera seme-alabaren bati “Begira, ama, zure garaiko musika” esaten entzuteko prest, Karibe Mix prehistoriko bat eskuan duelarik. Ez dut nahi hurrengo belaunaldiek Pokemon, Reggaeton eta Gran Hermanon generazioa bezala gogora gaitzaten. Noiz konturatuko ote gara mundua ez dela etxeko sofatik aldatuko?

Komuneko paperean idatzi gabekoa

2009-09-16T06:09:00.000-07:00

"minak ahazten zaizkit
azkureak desagertzen
perezak arintzen
ezinak garaitzen
itzalak ortzadartzen
goseak asetzen
betekadak husten
pozak estasiatzen
malkoak lehortzen
haserreak baretzen
asperrak errausten

komunera joan eta ikusten dudanian
hortzak garbitzeko
zure zepiloa.

asko maite zaitut.

(beste oparirik ezean hitzak ekarri dizkizu olentzerok zuri)

2007-12-25"

Eguberriak ez dira heldu oraindik,

baina bada zer ospatu egun hauetan.

Aurkezpena Jesuiten Unibertsitatean

2009-09-10T06:19:00.000-07:00

Hiru eguneko aurkezpena antolatu digute Deustun. Hiru, III. Bazirudien banan-banan aurkeztu behar genuela geure burua, baina zorionez hori kafetegiko orduetarako utzi digute - susmoa dut ez direla gutxi izango!

Karrerako lehenengo egunean piper eginda Euskal Jai egunaz gozatu genuen atzo - agian gehiegi gozatu, gaur tripak nahastuta eta burua iltzez josita iritsi baikara obra eta aldamio arteko ezagutzaren tenplura. Pastoral zerbitzuari buruzko txapez ere paso egin dugu, eta fakultateko tourra omen zen zurrunbilo nahasgarri batean sartu gara zuzenean: liburutegi, ordenagailu-zerbitzu, fotokopiadora, eta nik zer dakit gehiago. Ez dakit unibertsitateagatik edo ajeagatik den, baina Deustuk ez dit ongietorririk goxoena eman; biharko eguna hobea izango ahal da!

Azken opor eguna

2009-09-08T00:27:00.000-07:00

Etzi hasiko naiz Komunikazioa ikasten Deustuko Unibertsitatean. Jesuitetan. Lehenengo aldiz tokatuko zait unibertsitate bat ikasle moduan zapaltzea... etzi eta hurrengo lau urteetan. Baina nik ez dut gogorik. Ez nau motibatzen karrerak. Edo bai, interesgarria izango dela badakit, baina nagikeria sentitzen dut ikasketetan pentsatzean, orain arte inoiz ez bezala. Eta Berlinek izango du eraginik horretan, baina Berlinerako ere ez nintzateke askoz motibatuago egongo; azken hilabeteotako esperoaldi luzea nekagarriegia izan da. Eta orain Euskal Jai eguna bakarrik geratzen zait uda ikaragarri baten azken muttura erretzeko.
Guztiek nostalgiaz hitz egiten dute euren unibertsitateko garaiaz, euren gaztaroko oroitzapenik goxoenak balira bezala. Ni ere neure gaztaroko etaparik ederrena bizitzera banoa, zergatik ez naiz horren kontziente?

Zein handiak garen pertsona ttikiak!

2009-09-03T05:25:00.000-07:00

Andrea: Ei nola geatu gea arratsaldeako?

Samara: 5etan eroskin.
Andrea: Ze kanpuan ezta?
Samara: Ez, refrigeratuan ta esnian sailan artian.
Andrea: Seriyo ai zea?
Samara: Klaro, semidesnatauan parian.
Andrea: Bai zea, kanpuan geatze gea ze geo zuek berandu iritsiko zeate ta ni hor dana gaxki geatuko naiz zuen zain...
Samara: Bueeeeno ba, diskuan apaletan ordun, hartaka entreteniuta eongo zea gure zai zauden bitartian!

Badatoz Euskal Jaiak

2009-09-01T00:39:00.000-07:00

eta egun horretan unibertsitateko aurkezpenera joan beharko banuke ere, seguruenik ez dute nire aurpegia handik bi egunera arte ikusiko, festa eta dagokion ajea pasa ondoren.

Hemen duzue txosnetako egitaraua, baina arren, zarauztarrak ez bazarete (batez ere nafarrak), MESEDEZ koadrila txikitan etorri, herria kolonizatu gabe!!!

Tenerifeko irriak

2009-08-31T02:49:00.000-07:00

Oporretara joan baino lehen ez nuen bukatu Tenerifeko testu guztiak hemen zintzilikatzen. Orokorrean negatibo samarrak atera bazitzaizkidan ere, egun hauetan lagun batek pasa dizkidan argazkiak berriz ikusten egon naiz, eta malenkoniazko olatu batek harrapatu nau, aste hartan poltsan ibiltzen nuen koadernoa berriz irekitzeraino. Eta hara non topatu ditudan zenbait perla, gure koadrilak neuronak oporretara bidalita botatakoak. Gehiago dira gozamen propiorako, koadrilatik kanpokoentzat baino, baina agian balioko dizuete gure egun haietako panorama irudikatzeko:

Nagore: Beitu, amona zaharrak bezela ai gea igeri.
Samara: Aizu, ba nik hola itet hegan!

-
Laida: Ai, eztitut buzeatzeko betaurrekuak erabili bañeran!
(itsasuan esan nahi zula suposatu deu, baina badirudi Laidarentzat ozeanoa ere txiki samarra dela...)

-
Andrea: Subwayko kamarerai ze in ber zayo, erderaz edo inglesez?
Ane III: Bai, bueno, txurizkuak euskeraz daki...
(nahi bai!)

-
Norbait: Zmzkua dao bokallua?
Andrea: Tortila ona, ura txarra!
(tortila ona, ogia txarra?)

-
Oihana (maletako iparrorratza begiratu eta): Ei Enara, ipar haizia dakazu!

-
(Delo eta Jaione dantzan)
Delo: Bueno enaiz Goiko baño...
Samara: Horrekin ze esan nahi zenion, bea ez dala Berridi?
Delo: Ez, ta eskerrak!

(Bapatian Jaione balkoitik jesukriston japua botatzen hasi zan)

Samara: Bueno, igual antzekotasun batzuk badazkae!

Jaione: Aizu, baño azkenian eztet bota japua!

Ane: Ordun ze in dezu, tragatu????

Jaione: Ez! Eztit denbora eman dana sortzeko...

-
Ane DH: Nik galtza motzak jantzikoitut.
Laida: Ze, gaur?
Ane DH: Ez, atzo. Osea, bihar!

-
Cotiren abestia irratian: “Nunca tendré tu amor...”
Jaione: Baina ez al da “nunca te meto amor”?
Samara: Bueno azken finian egoera antzekua da...

-
(“a e i o u” orgasmikora jolasean ibili ondoren, ze ondo pasatu genuen komentatzen)
Laida: Ya ya, ta gañea nik asmau det jokua!
Samara: Gezurra. Ni horta ibilita neon... baña baloirik gabe.

-
Aba: (hoteleko gelan sartu eta) E, nun dao nere bizikleta?
(oraindik ez dakigu zer esan nahi zuen)

-
Santa: (kamereruai) Iepas! Cuatros piñas coladas!

Oporretako argazkiak ikusgai!

2009-08-30T14:52:00.001-07:00

Behingoz amaitu dut oporretako argazkiak txukuntzen!!

http://picasaweb.google.es/perretxiko91 web albumean zintzilikatu ditut interesa duenak ikus ditzan... ez dira bereziki onak edo ederrak, baina balio dezakete boligrafoaren nagikeriak utzi dituen hutsune batzuk betetzeko.

Blogeko testuetan ere joango naiz pixkanaka-pixkanaka bakoitzari dagokion argazkia jartzen.

Oporretatik etxerako buelta gogorra izaten da.

2009-08-29T09:02:00.001-07:00

Hau da udagoiena

2009-08-27T11:39:00.000-07:00

Hau da udagoiena.

Ke urdindua ximinian gora

larre gainetarantza.

Uda amaierako hostoak

deus pentsatu gabe

erortzen.

Goizegi da oraindik, baina

bide bazterreko belar ebakia

odola dariola.

Udagoiena heldu dela diote

irratian.

Denbora, leitzearen leitzez

zahartzen den gutuna da.

Berlinek kalabazak... berriz.

2009-08-26T06:21:00.001-07:00

Eta oraingoan argi eta garbi esan didate: nota bajuegia daukat Filosofia ikasteko. Itxuraz 9,5 baino gutxiago ez dute onartzen, eta nire 8,6a urruti samar gelditzen da. Tira ba, zer egingo diogu. Alferrik izango da kontuaz drama bat egitea: etxean ere gustura egongo naiz Komunikazioa ikasten. Hori bai, esan daiteke hau esperoaren uda izan dela, esperantzak eta desesperantzaren balantzak markatutakoa. Aurreztu zitezkeen lorik gabeko gau batzuk, kalabaza platerkada lehenago zerbitzatu izan balidate...

Jack Kerouac - On the road

2009-08-22T08:33:00.000-07:00

"... because the only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabolous roman candles..."
"And here for the first time in my life I saw my beloved Mississippi River, dry in the summer haze, low water, with its big rank smell that smells like the raw body of America itself because it washes it up."
"Boys and girls in America have such a sad time together; sophistication demands that they submit to sex immediately without proper preliminary talk. Not courting talk - real straight talk about souls, for life is holy and every moment is precious."
"Isn't it true that you start your life a sweet child believing in everything under your father's roof? Then comes the day of the Laodiceans, when you know you are wretched and miserable and poor and blind and naked, and with the visage of a gruesome grieving ghost you go shuddering through nightmare life."
"He and I suddenly saw the whole country like an oyster for us to open: and the pearl was there, the pearl was there."
"Dean's California - wild, sweaty, important, the land of lonely and exiled and eccentric lovers come to foregather like birds, and the land where everybody somehow looked like broken-down, handsome, deadent movie-actors."
"My terrific darling beautiful daughter can now stand alone for thirty seconds at a time, she weighs twenty-two pounds, is twenty-nine inches long. I've just figured out she is thirty-one-and-a-quarter-per-cent English, twenty-seven-and-a-half-per-cent Irish, twenty-five-per-cent German, eight-and-a-half-per-cent Dutch, seven-and-a-half-per-cent Scotch and one-hundred-per-cent wonderful."
"What's your road, man? - holyboy road, madman road, rainbow road, guppy road, any road. It's an anywhere road for anybody anyhow."

2009. 08. 22. - Azken eguna

2009-08-22T08:22:00.000-07:00

Larunbat eguerdia hiriburu argentinarrean. Diegoren sukaldean gaude eserita, isilik gosaltzen, bakoitza bere mundua esnatzen. Bart iluntzean antzezlan bat ikusi genuen aspaldiko partez, eta bueltako bidean jada etxean bageunde bezala sentitu ginen: Boliviaz geroztik, guztia ezaguna eta etxekoa egiten zaigu. Buenos Aires egon zitekeen Europan ere.
Gustura nago. Asetuta. Bihar batere nagikeria edo malenkoniarik gabe hartuko dut bueltako hegazkina, etxera itzultzeaz pozik; bidaia baten unerik ederrenetariko bat baita etxerako itzulera.

Buztan propioari hortzaka

2009-08-19T14:00:00.000-07:00

egin dion arraina bezala sentitzen naiz Berlineko kontuagatik: badagoen esperantzarik, ez dagoen... Unibertsitateko bazterrak nahastu ondoren badirudi baietz, zenbait paper galdu dituztela eta ez dakit zer. Hainbeste buelta eman ditut leku berean, eta inoiz ez dut aurrera egiten.
Ez dut esperantzarik piztu nahi, datorrena datorren bezala hartu eta kitto. Oraintxe bertan nekatuegia, aspertuegia nago Berlinek sortu dizkidan buruhauste guztiekin, eta batzutan pentsatzen dut ez ote den erosoagoa, errazagoa Donostian gelditzea...

2003ko blokeoa

2009-08-19T13:57:00.000-07:00

XXI. mendea garai modernoa dela iruditzen zaigu askori: gerrak-eta aurreko mendeko kontuak direla, gure existentziaz lehendiko zerbait. 90. hamarkadan jaiotako europar zibilizatu eta baketsuok gerrak telebistatik baino ez ditu ezagutu nahi.
Baina Bolivian lurra sutan dago oraindik, gerra etengabea da, eta ezin dituzte 500 urtetako zauriak sendatu, behin eta berriz irekitzen dizkiegulako, eta tarteka gatza bota ere bai: Soratako haurrak oraindik oroitzen dira, esaterako, 2003an herria bost astez nola itxi zuten, nola sartu ziren militarrak kanpotarrak bertatik ateratzeko, eta helikopterotatik herritarrak nola tirokatu zituzten...
Pelikula bat dirudi hostaleko jabeak kontatzen diguna. Baina gu gauden lekuan gertatu zen. Duela 6 urte ere ez.

Soratan zoratzen

2009-08-19T13:51:00.000-07:00

2009. 08. 16.

Beste txoko eder eta bare bat topatu dugu Illanpu menditzarraren (6000 m) magalean: Sorata. Herriak ilibaldi eguzkitsuak, txori kantariak eta herriko plazako giro atsegina eskaintzen du. La Paz zaratatsurako itzulera ahal bezainbeste atzeratu nahian, hemengo egonaldia gehixeago luzatuko dugu, baina eginahalak egin, ezin izango dugu gero eta gertuago dugun etxerako buelta saihestu: datorren ostegunean, hilaren 20an hartuko dugu La Pazetik Buenos Aireserako hegazkina (Buenos Aires. Zein urruti gelditzen zaidan!), eta hiru egun beranduago Euskal Herrirakoa (nire egutegia jakin dezazuen: 23an aterako gara Argentinatik... 24 gauean iritsiko gara Bilbora... 26an izango naiz pertsona berriz).
Horren bidaia luzeetan normala izaten den bezala, bueltatu aurreko azken egunetan gehiago daukagu burua etxean bidaian baino; nik neuk ere lau zerrenda desberdin prestatuak ditut hurrengo asteetara begira: egin beharrekoak, norekin egon, zer jan eta Berlin ahazteko motibatuko nauten gauzak.
Eta iada badut etxera itzultzeko gogoa.

Berlinek ezetz.

2009-08-13T08:37:00.001-07:00

Oraindik guztiz asimilatu ez badut ere, ofiziala da, materiala: Berlinek kalabazak eman dizkit hiru lerrotan.

"Sehr geehrte Frau Velte, es ist leider keine Zulassung.

Mit freundlichem Gruß

S. Freese"

Euskaratuta:

"Velte andere agurgarria, tamalez ez dago onarpenik.
Atsegin handiz,
S. Freese"

Argi gelditu zaidana da Uniberstitate Libreko jendeak ez duela denborarik niretzat...

Reinaldo

2009-08-13T08:34:00.000-07:00

Herenegun mendi-buelta gurekin egin zuen zaldi-jabearen izena da. Reinaldo. 58 urte izatez, 40 itxuraz. Hasieran isila bazirudien ere, bere etxola-inguruetatik atera bezain pronto hasi zitzaigun bere istorioa kontatzen: duela hiru urte emaztea eta bi seme-alaba utzi zituela 15 urteko neska batekin harreman bat hasi zuelako; gero honek adarrak jarri zizkiola eta horregatik berarekin nazkatuta zegoela, baina harremana nolabait mantentzen zuela euren urte eta erdiko alabarengatik, eta irailean jaiotzekoa den bigarren haurragatik...
Imanoli aholku bat eman zion: ez zezala harremanik izan neska gazte batekin.
Nik 22 urte nituela esan nion.

Hobbiten antzera

2009-08-11T17:49:00.000-07:00

Tolkienen liburuetatik oroitzen dudan paisaia da Coroicon goizetan esnatzen gaituena: behe-laino zurrun bat mendi elurtuen artetik ezkutatzen, landaredi lodi eta aberatsezko haran ikusgarriei bidea zabaltzen diena eguzkiak kuku egin ahala. Gondorren eta Hobbiten Lurraldean banana-, kafe- eta koka-plantaziorik imajinatzen ez banuen ere, sentitu naiz apur bat Eraztunaren Konpainiaren partaide, arratsaldea bertako bidezidor zahar zein oraindik asmatu beharrekotan zehar trostan ibili garenean. Mundiala!

Ezinegon egonezina... agonia hutsa

2009-08-10T17:42:00.000-07:00

Azken egunotan ezin lo eginik ibili naiz: ez dakit Eguzkiaren Irlatik La Pazerako aldaketa drastikoegia izan den horren kausa, edo Berlingo erabakiak aste honetan iritsi behar duelako, baina bakerik topatu ezinean nabil. Alde ederrean nengoen irla inkomunikatuan!
Orain Coroicora etorri gara, mendi arteko herriska batera. Baina komunikatuegia dago, lotuegia nago ni internetera eta Alemaniatik jaso dezakedan edozein seinaletara. Eskerrak hotel ederra hartu dugun, inguru are ederragoan (altiplanotik jaitsi gara behingoz; platanondo eta koka-plantaziozko inguru exotiko eta teorian epelagoetara); biharko 4 orduko zaldi-bueltak kenduko ahal dizkit kezkak denboraldi baterako!

Ilusioak opioa bezalakoak dira

2009-08-08T17:49:00.000-07:00

Zenbat eta une eder gehiago bizi, ohartzen naiz etorkizunerako ilusioak, aurrera egitera motibatzen gaituzten planak sortzeko beharra dugula etengabe, tristeegia delako bizitzen ari garen unea inoiz biziko dugun ederrena dela onartzea. Nahiago dugu etorkizun ilusiorioarekin amestu, atzamarrekin uki dezakegun zoriontasunaz kontziente izan baino.
"Esperantza" deitzen diogu, baina malenkoniatik ihes egiteko bide bat besterik ez da.

(In)Komunikazioa

2009-08-08T17:46:00.000-07:00

Tak-tak-tak-tak egiten du bazkaria prestatu eta zerbitzatu digun 15 urteko neskatilaren idazmakina zaharrak, eskolako lanak egiten ari dela. Tak-tak-tak-tak, letrak banan-banan, behatz bakarrez papereratzen dituela.
Ahizpa txikiari barregurea ematen diote makinaren soinu eta mugimendu nabarmenek; irla honetan ez dute internetik ezagutzen, ordenagailurik badagoen ere ez dakit. Telefono batzuez salbu, inkomunikatuta bizi da Eguzkiaren Irla.
Guk 4 egun ezin ederrago pasa ditugu. Maindire artean errefuxiatuta, Titikakako hondartzetara ihesi, inkomunikatuta. Gure artean inoiz baino hobekiago komunikatuta.

Adinik gabeko herria

2009-08-08T17:45:00.001-07:00

Zaila da boliviarren adina asmatzea: haur txikien amek 30 urte dituztela dirudi, eta baliteke ni baino gazteagoak izatea; kale bazterreko atsoak ez ditu 60 ere izango, eta gure amonak baino mila ximur gehiago ditu. Zazpi urteko neskatoek lanean dihardute, gurasoen tabernan edo llamari tiraka, eta heldu baten begirada gogorra darie.
Klimak, ekonomiak eta bizimodu gogorrak ez die haurrei haur izatzen uzten, eta giza bizitza behar baino gehiago azkartzen du.

Turismoaren prostitutatxoak

2009-08-08T17:42:00.000-07:00

Eguzkiaren Irla ezin ederragoa da, paisaia puru, bilutsi eta basatiak ditu edonora begiratzen duzula ere. Baina honek bere alde mikatza ere badu. Munduko erlijio berri eta boteretsuena (Judaismo... Budismo... TURISMO) da hemen nagusi, eta nabari da ia komunikabiderik gabeko irlatxo hau turismoak guztiz janda dagoela. Hain errotuta dago, non mutil koskorrek eskolatik bueltan 4 orduko tour bat eskaintzen dizuten, eta 5 urteko neskatoek mesedez argazkiak ateratzeko eskatu, bi bolivianoren truk.
Kontraste handiegia sortzen du turismoaren prostibuluak horren paisaia bare eta naturalean.

"Aky ce recargan selulares"

2009-08-08T17:38:00.000-07:00

Inoiz Hego Amerikara, batez ere Boliviara bazatozte, bi gauzetara ohitu beharko duzue:
1. Ikastolako 3. mailan Lengua castellana y literatura ikasgaian buruz ikasiarazi zizkizuten Normas ortográficas guztiek ("Todos los verbos terminados en -ir se escriben con B, excepto hervir, servir y vivir...") ez dizute piperrik balio lur hauetan. "Se cirve milanezas de pollo" bezalako kartelak guztiz normalak dira hemengo kaleetan, eta artikuluaren izenburua ere ez da nik asmatutakoa.
2. Edozein hiritan liburudenda dezente bat topatzen, nahiko lan. Liburutegi publikorik ez dugu ikusi, eta hemen "librerías" deitzen direnak paperdenda soilak dira, katalogo literario ikaragarri eskasarekin. Gehienez ere kaleko postutxotan topa daiteke literatura apur bat, eskola-liburu mordoaren artean. Eta leku gehienetan literatura mota antzekoa izaten da: Paulo Coelho, Isabel Allende edo "Crepúsculo" delakoa. Galeano da salbatzen den bakarra.
Bi puntuak lotuta daudela pentsatzen badugu, beldur naiz hau ez ote den boliviar hiritarren idazkera eta literaturaren ilunabarra izango...

Argentinar bat Bartzelonan

2009-08-08T17:35:00.000-07:00

Atzo, duela bi aste Boliviarako mugan ezagututako bi neska argentinarrekin egin genuen berriz topo, eta beraiekin egin genuen irlarainoko bidea. Mutil ingeles eta portuges bana ere gurekin etorri ziren. Euskal Herriaz galdetu zigutenean, borroka linguistikoaz hitz egin genien gehienbat: egunero borrokan jardun beharra dugula euskaraz bizi nahi badugu.
Neska batek txanponari buelta eman nahi izan zion: Bartzelonan bizi zela, leku batzuetan "kontserbadoreenek" (horrela deitzen zigun berak) ez ziotela hitz egin nahi izaten katalanez ez zekielako.
Ez nion esan berri hark poztu egin ninduela. Baina kontuak sortu zizkidan pare bat galdera: zein puntutaraino kontsideratzen da borroka, eta nondik aurrera egoskorkeria hutsa? Zein puntutaraino ari gara geure buruaren alde egiten, eta nondik aurrera geure burua ixten, komunikazioa eteten?